Zelden zal je het tegenkomen: saxofonist, pianiste, zangeres, componiste, alles symbiotisch verenigd in één artieste. Bij Deanna Bogart uit Maryland, geboren in 1960, komt het allemaal spontaan bijeen. Haar palmares oogt indrukwekkend. Niet alleen bracht zij sinds haar debuut in 1991 een zestal albums uit en toerde zij intensief met eigen band en vele bluesgrootheden. Zij bezit ook een twintigtal Wammie Awards (Washington Area Music Award) en kreeg onlangs nog een Blues Music Award aangereikt als beste sax instrumentaliste van het jaar 2009 op grond van haar laatste album ‘11the Hour’.

Dit album omvat dan ook die typische ‘Blusion’ muziek waarin Deanna uitblinkt, omschrijving van haar muziek die jumpblues, barrelhouse en Rhythm & Blues verenigt met daartussen verspreide eilandjes soul. Of zoals zijzelf dit uitdrukt ‘het ontbloeit aan de blues maar reikt veel verder’. Bovendien schrijft zij blueslyriek vanuit haar vrouw zijn zoals op het gospelachtige ‘Heart ’n Soul’ of het ironisch rockende ‘High Horse’ opgeluisterd met briljant pianospel. Van de elf nummers componeerde zij meer dan de helft en wanneer zij op John Hiatt’s ‘Have A Little Faith’ hem met vrouwelijke zachtmoedigheid van repliek dient lijkt dit nummer precies door haar geschreven. In de enkele instrumentale nummers hoor je weerklanken van The Allman Brothers, Little Feat en Spyro Gyra. Bassist Scott Ambusch van de Spyro Gyra Band is dan ook een van de begeleiders naast percussionist Mike Aubin en gitarist Dan Leonard. Deze laatste componeerde het pittige jazzy ‘Unkl Funkl’, waar de bas van Ambusch aan het hartritme nieuwe impulsen geeft. Op het inpalmende ‘Love And Attention’ zingt Tommy Castro mee. En op het instrumentale ‘Cause We’ve Ended As Lovers’, cover van Stevie Wonder, creëren piano, gitaar en percussie tezamen een mood alsof je meegezogen wordt in de staart van een speels wervelende orkaan.

Deanna Bogart’s blues is als swingend koorddansen op de tijdslijn met enerzijds een ‘old school’ bluesy mood zoals ‘Eleventh Hour Blues’ en aan de andere kant een soort ‘Trash Boogie’ die al vooruit holt naar 2010. Daartussenin heerlijke tenorsax solo’s, boogie piano en een zangstijl die aan Bonnie Raitt herinnert, althans in de tragere nummers zoals in het gevoelvolle ‘Avery’s Town’. Ik ben er nog niet uit of ik nu de voorkeur geef aan de boogieënde of saxspelende Deanna. Haar blues/jazz/funk is gewoon een totaalpakket met een kleurige strik er omheen dat heerlijk verrassend uitpakt.

Marcie