De biografie van de Canadese songwriter Jeff Andrew vormt al een avontuur op zich. Opgegroeid in Ottawa, zette hij zijn eerste muzikale stappen in verschillende rock en metalbands, zowel als drummer, bassist of gitarist. Op een dag besliste hij zijn elektrische gitaar opzij te zetten en vertrok hij liftend als backpacker door Canada en Noord Amerika.

Als een echte hobo werkte hij tijdens zijn rondreizen in plantages en speelde hij dikwijls buskend op een aftandse, akoestische gitaar die hij onderweg in een poundshop op de kop tikte. Andrew is een man met een passie voor het muzikale avontuur, explorerend naar nieuwe horizonten en boeiende belevenissen. Hij is echter ook een man met een boodschap, gelouterd door zijn onnoemelijke ervaringen onderweg.

Eenzaamheid is dikwijls de grootste vijand die een rondtrekkende busker moet weten te overwinnen en dan spreken we nog niet over de vele diepzinnige momenten van zelfreflectie waarin de twijfel onverbiddelijk toeslaat. Ook Jeff Andrew kent zijn momenten van twijfel, maar zijn dromen halen steeds de bovenhand. Hij is een geëngageerd iemand met een uitgesproken mening en ideeën. De cd is opgevat als een oude vinylplaat, bestaande uit twee delen. Hierover is nagedacht, zo ook over het mooie, onmisbare tekstboekje.

Het is een plezier om, rustig gezeten, je onder te dompelen in één van de wonderbare verhalen die Andrew’s pad kruisen op zijn vele omzwervingen van stad tot staat. De plaat opent zeer symbolisch met een piepend hek en highway geluiden op de achtergrond, een toon die Jeff Andrew zeer bekend in de oren klinkt, liftend met de duim in de lucht. Je mag echter nog je droom realiseren en rondtrekken met je muzikale en avontuurlijke ideeën, de mooie folkballade “Dirt Alley Rose” bewijst dat er, ondanks dat, toch nog leemtes in je hart blijven groeien die verlangen naar de ultieme liefde van je leven.

De warme, roestige stem van Andrew, de mooie harmonische zang, een rustige gitaartokkel op een steelresonator en accordeon en trompet op de achtergrond doen moeiteloos onze harten smelten en doen denken aan andere groten zoals Eric Andersen of Luka Bloom. Zo palmt ieder van ons wel in met ofwel een pakkend verhaal, een uitgesproken statement of zelfs een spannende spoken word uitvoering, maar steeds in een zeer lyrisch, zelfs poëtisch kader. “Deeper Than This” treft je ziel met een korte tekst, maar een o zo krachtig refrein, dat gaat klinken als een mantra. In de opvolger “Truck Stop Wall” vertelt hij het pakkende verhaal van The Highway Of Tears, waar al liftend huiverend moet denken aan de vele liftende meisjes die hier gewelddadig aan hun einde kwamen door in te stappen in de cabine van één of andere rondrijdende maniak. Prachtig geeft hij de dronken saloonsfeer weer in “Old Drunken Scribe”, met wauwelende mensen als achtergrondkoor in deze jazzy, ragtime song in Tom Waits stijl. In de protestsong “Rebel Girl” neemt hij het op voor de moedige, revolterende vrouwelijke artiesten die hun mening niet onder stoelen of banken steken zoals Ani Di Franco of wijlen Utah Philips (aan wie dit album is opgedragen) en Elizabeth Cotton en brengt ode aan anarchistische, feministische dames zoals Lucy Parsons en Emma Goldman, tegelijkertijd verwijzend naar de legendarische IWW activist en songwriter Joe Hill.

Gedurfd en sfeervol geheimzinnig opent het tweede luik van de cd met het spannende verhaal van de spoken word titel “Shapeshifter” en springen vooral het van heimwee vervulde “Map Of Secrets”, met een uiterst donker klinkende strijkerensemble van viool en contrabas en het speelse, van dreunende percussie en donderende bastonen voorziene “Faerie Music” in het oog.

Jeff Andrew heeft met zijn debuutalbum “Vagabonds And Wastrels” een dijk van een plaat gemaakt, die geen genoegen neemt met een simpele beluistering. Dit is een album om lang, intens van te genieten, zowel van de prachtige teksten als van de uitgekiende instrumentatie, een zeer intense beleving waard.

Blowfish