Blueszanger/gitarist Ernie Vincent vernoemt zijn vader Ernest Duncan Williams als zijn allereerste muzikale invloed. Muddy Waters en anderen volgden. Veel stak hij ook op tijdens de vrijdagnacht bluesparty’s, waar elkeen die zich graag in de geest aan de blues bedronk er zijn medestanders opzocht. Ernie Vincent met grofkorrelige stem lijkt zich in dat centrum te nestelen. Nochtans is hij meer bekend als de funky bluesman die samen met de in 1971 opgerichte ‘The Top Notes’ met de hit ‘Dap Walk’ scoorde en meerdere albums met Funk/Blues uitbracht.

De tijd leek nu rijp om voor de eerste keer in het materiaal van de Louisiana Delta Blues te duiken met naast hem harmonicaspeler Andrew Duhon, die hem discreet begeleidt. In tien ongepolijste songs visualiseert de Louisiana muzikant de bayou, swamp, slangen, insecten, vrouwtjes en al datgene waarop pittoresk New Orleans zich kan beroemen. Op ‘Mardi Gras Chief’ met Big Chief Monk Boudreaux gaat het er even feestelijk aan toe. Ernie Vincent dankt bijgevolg het Sweet Home New Orleans team dat hem terzijde stond. Dit album wortelt in de ontstaansgeschiedenis van de Zuidelijke Delta countryblues, waar zang, gitaar en bluesharp volstonden om een intieme sfeer te creëren, nog onaangetast door het commercievirus en alsmaar zeldzamer. Dit brengt wel mee dat de opnamekwaliteit hier en daar hapert, wat een opnamestudio met de naam What Noise?! lijkt te suggereren.

Doch ook dit maakt de charme uit van dit doorleefd album, dat overkomt als een eerbetoon aan de ‘River City People’, één van de tien akoestische nummers. Alleen op het laatste ‘Swamp Jump Boogie’ valt West Bank Mike in met elektrische gitaar, als een uitnodiging om al swingend de zaterdagochtend tegemoet te dansen.

Marcie