Of het iets is om echt fier over te zijn, laten we in het midden, feit is dat 't voor Jerome Mykietyn bijna vijftig jaar geduurd heeft om zijn eigen eerste cd op te nemen.Hij stond al in de studio in 1963 als schrijver, producer en voor het maken van arrangementen. De laatste drie jaar echter werkte hij aan zijn eigen cd debuut. Met hulp van zijn zoon Jeremy, ook een echte studiorat, zocht hij een aantal prima muzikanten en vormde de band "The Reclamators". Wat vooral opvalt in deze bluescd is het engagement in de nummers, zoals de opwarming van de aarde, in "Hothouse Blues", woningnood in "Man In The Box" de crisis "Inflation Blues" oorlogsellende "Bullet Blues" en afwijzing "Being retired from your love".

Een vijftiental singles voor het Laurie label gingen deze full cd vooraf en Jerome probeerde verschillende genres, maar keerde terug naar zijn eerste liefde, de blues.Zijn dag job had hij nodig om te overleven maar steeds bleef hij muziek schrijven en optreden. Nu krijgt dit alles zijn bekroning in deze cd "Sing It, White Boy". Zijn grote voorliefde voor de muziek van Jimmie Reed hoor je duidelijk in zijn versie van "Bright Lights, Big City" een van de hoogtepunten van deze release. De groepsnaam "Reclamators" verwijst naar het werkwoord "to reclamate" wat zoveel betekent als "bewaren, terugplaatsen" Dat is ook wat hij doet met de nummers die hij covert, ze nemen, zijn eigen interpretatie er aan geven en terugplaatsen tussen zijn eigen geschreven songs. Hierin is hij ook behoorlijk geslaagd.

In het Guiness book of records kan hij al, vanwege hogervernoemde reden, en al is dit misschien geen wereldschokkende plaat, toch heeft Jerome Mykietyn met zijn "Sing It, White Boy" een behoorlijk sterk bluesalbum afgeleverd waarnaar het prettig luisteren is.

(RON)