“Miles” is de niet zo ver gezochte titel van de debuutplaat van de Amerikaanse singer-songwriter Miles Nielsen uit Chicago. Samen met collega multi-instrumentalist Daniel James McMahon componeerde en selecteerde hij twaalf liedjes voor dit eerste album.

Bij de eerste song “A Festival” lijkt het nog alsof het een vrolijke boel in Beatles-stijl zal gaan worden en die vlotte onbezorgdheid blijkt ook de rode draad doorheen het hele album te zijn. Zomerse en zonnige catchy melodieën die in een modern arrangement als leuke popsongs worden vertolkt.

“Gravity Girl” heeft ook die swingende melodie maar even later bij het erg mooie “Lost My Mind” toont Miles Nielsen dat hij ook ernstige songteksten kan schrijven en ze op een midtempo melodie kan zingen. Later doet hij dat opnieuw in de prachtige ballade “Martha” waar hij ook nog eens laat horen over een sterke stem te beschikken. Samen met het gelijkgestemde pianodeuntje “Sugaree” behoort dit tot de beste nummers uit deze cd. Ook de melancholische afsluiter “The Crown” is een leuk stukje muziek, hoewel de song totaal niet representatief is voor de rest van de cd. De Beatles-sound duikt opnieuw op in de songs “1938” en “Hey Hey Hey” waarin de stemklank van de zanger nauw aansluit bij Paul McCartney’s stembanden.

Miles Nielsen groeide midden de muziek op in Rockford, Illinois als zoon van ‘Cheap Trick’-zanger en gitarist Rick Nielsen. Hij speelde er gedurende 13 jaar in bars, clubs en theaters als soloartiest en als groepslid van enkele lokale bands, waarvan “Cory Chisel & The Wandering Sons” de bekendste is. Als mede-eigenaar van de opnamestudio ‘Fuse Recordings’ en gezien zijn muzikale roots lag het voor de hand dat hij op een dag ook zelf een poging als muzikant zou gaan wagen.

“Miles” is het veelbelovende debuut van een muzikant in hart en nieren die ons nu al overtuigd heeft van zijn grote kwaliteiten als liedjesschrijver en zanger, vooral in de tragere songs. Laat ons a.u.b. niet te lang wachten op de volgende plaat.

(valsam)