Het mag uit de groepsnaam en titel van deze cd duidelijk zijn dat Jeff Dale van de South Side komt. De South Side Of Chicago natuurlijk; home of the blues. Jeff's snedige gitaar en kristalheldere vocalen zorgen voor een cd waarin invloeden van de grote blueslegendes uit zijn geboortestad verwerkt zijn in eigen geschreven songs. Twintig jaar was hij van de scène verdwenen, na het ontbinden van zijn Blue Wave band in het zuiden van Californie en na een gedegen voorbereiding is hij terug boven water. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan natuurlijk.

Maar niet enkel de blues uit Chicago drukt zijn stempel op Jeff's muziek, in een nummer als "I'd Hit It" meteen mijn favoriete track, mengen Jimmie Reed ritmes en bijbehorende mondharmonica zich met een intense slideriff tot een prachtsong. Dit is moderne city blues zoals je hem maar zelden hoort. Met zijn South Woodlawners heeft Jeff Dale de juiste groep achter zich geschaard om zijn comeback een perfecte start te geven. Het enthousiasme straalt van de opnames af, en dit lijkt me een band te zijn die menige club moeiteloos op zijn kop zet. Het "bad guy" imago dat de Woodlawners zich aanmeten gaat verder in de teksten, zoals in "Grown Ass Man" waarin hij de jonge dames waarschuwt: zijn bandleden zijn geen schooljongens meer, zij hebben echte vrouwen nodig, geen kostschool meisjes, dus ophoepelen!

Met "Blues From The South Side Of My Soul" heeft Jeff Dale zijn titel waargemaakt, dit is blues die uit het diepste van zijn ziel komt om jou even diep in jouw ziel te raken.
Al wat je moet doen is luisteren..... wedden dat hij je inpalmt?

(RON)