Onlangs verscheen de nieuwe cd "Baby They Told Us We Would Rise Again" van Bloodkin, de eerste Europese release voor het uit Athens, Georgia afkomstige band die staan voor een degelijke portie Southern Rock.

Patterson Hood is grote fan en omschrijft ze uitvoerig in de liner notes als:
"Bloodkin has been through the fire and persevered and come out the other side better and stronger than I ever thought they’d be. They have landed on the best lineup of players they’ve ever had, and seem to have gained control of their demons that two years ago would have seemed beyond impossible. Instead of packing it in and going home (or dying), they pulled themselves up and made their greatest album in a quarter of a century" ... “This is music reflecting not just the pain and suffering that accompanies life but also the love and beauty that hopefully fights for it’s rightful place alongside it. Life affirming Rock and Roll in the finest tradition. This is music to LIVE with and it don’t get any better than that…"

Daniel Hutchens en Eric Carter, zijn het singer-songwritersduo uit deze band en schreven de laatste jaren maar liefst meer dan 300 rock'n' roll songs, waarmee bands als Widespread Panic veel succes hadden. De Southerners verloochenen hun afkomst niet met semi-akoestische country-rock met een lichte drawl in hun stem, maar naast dit tweetal treffen we in deze band ook Eric Martinez (gitaar), David Nickel (bas), William Tonks (gitaar/dobro) en drummer Aaron Phillips aan.

Waar Bloodkin nog altijd voornamelijk wordt geroemd vanwege haar in 1994 uitgebrachte debuut "Good Luck Charm", een project waarvan de productie in handen was van Johnny Sandlin (producer van the Allman Brothers, Eddie Hinton, ...), maakte de band wat mij betreft haar beste platen sinds de wederopstanding in 2002. "Ravin' Beauties" (2002) en "Last Night Out" (2005) lieten een geïnspireerd klinkende band horen die haar oude geluid trouw bleef, maar ook voorzichtig nieuwe wegen verkende in wat grootser en steviger klinkende songs. Het leverde de band prima recensies op dat voor de nieuwe release ook aan Europa werd gedacht.

Inmiddels heeft de band onderdak gevonden bij het Freeworld label en is de band’s zevende plaat, "Baby They Told Us We Would Rise Again", verschenen. "Baby They Told Us We Would Rise Again" laat zich beluisteren als een back to basics plaat. Op haar nieuwe cd keert Bloodkin terug naar de gedrevenheid van haar debuut, zonder hierbij overigens te vervallen in herhaling. De wat stevigere accenten van de twee voorgangers zijn grotendeels verdwenen en hebben plaats gemaakt voor ingetogen en meeslepende songs met invloeden uit de country, blues en Southern-rock.

"Baby They Told Us We Would Rise Again" laat horen dat Daniel Hutchens nog altijd songs schrijft van wereldklasse en dat Bloodkin nog steeds moet worden gerekend tot de smaakmakers van het alt-country genre. Deze plaat is met zijn tien nummers en totale speelduur van meer dan 50 minuten een forse baksteen, maar wel ééntje dat vlot binnengaat. De nadruk komt bovendien te liggen op de verhouding tussen songsmeden Daniel Hutchens en Eric Carter, die elk op hun manier verhalen vertellen. Waar de eerste veel meer de ernstige kant van de menselijke tragedies schetst, kan de tweede niet anders dan minzaam spottend diezelfde "levens zonder hoop op …" neerzetten.

Een Nobelprijs literatuur zal er hoogstwaarschijnlijk voor geen van beiden inzitten, maar wie bij pakweg, de opener "The Viper", niet een krop in de keel krijgt, mag zichzelf alvast vragen stellen over zijn eigen menselijkheid. "So you put the shotgun in your mouth/But you can’t pull the trigger now/Your hands are dealing for the house/Now you’re working for The Viper" zingt Hutchens in deze song waarbij de band extra gesteund wordt door The Drive By Truckers’ Mike Cooley op banjo en Widespread Panic’s Todd Nance op percussie. Veeleer worden verschillende levens en hun dagdagelijkse strijd met het bestaan even voor het voetlicht geplaatst;

Niet geheel verwonderlijk gaan tekst en muziek hand in hand waardoor er ook meer invloeden uit de pure country (het muziekgenre bij uitstek waar pijn, verdriet en het verzuipen ervan centraal staan) binnen sluipen. Binnen het diverse palet dat de plaat bestrijkt, wordt country, "Easter Eggs", afgewisseld met rock "My Name Is Alice", of een mix van beide "Rhododendron" met hier een mooie bijdrage van William Tonks op dobro, en zelfs grillige gitaaruitbarstingen die de wanhoop en woede van de tekst perfect reflecteren als in "Ghost Runner" en "A Place To Crash".

Een opmerkelijke koerswijziging kan het niet genoemd worden, "Baby They Told Us We Would Rise Again", is een uitstekende plaat opgenomen in David Barbe’s studio in Athens, Georgia. Een prima productie van deze Barbe (Sugar, Son Volt, Drive By Truckers, etc.) die laat horen dat deze band ver van afgeschreven is. Rocken doen ze nog voldoende. Toch kan er niet voorbij gegaan worden aan de manier waarop de groep hier kleine momenten uit het leven weet te schetsen met een medeleven en begrip dat steeds zeldzamer wordt.