Vraag me niet waarom we nu pas aan een bespreking toekomen van het dubbelalbum “The Crooked And The Straight” van Bravo Johnson, een formatie uit Los Angeles, Californië. Dit album stamt nochtans al uit 2007 maar bereikte nu pas onze redactie. Beter laat dan nooit zullen we dus maar stellen. Na hun debuut “Aimlessly Drifting” is dit trouwens studioplaat nummer twee. Van die eerste plaat staan er trouwens ook hier opnieuw enkele songs op dit album.

Bravo Johnson is de naam van een groep rond de 35-jarige liedjesschrijver, zanger en filmmaker Ricardo Amurrio, een Amerikaan met Spaanse roots. De muziek fladdert vlotjes doorheen diverse muziekstijlen als blues, pop, rock, Americana en folk. De in totaal 27 nummers op deze dubbelaar garanderen daardoor een voldoende diversiteit. Soms klinkt Bravo Johnson als Jacob Dylan, even later weer als Tom Petty en nog wat songs verder als Led Zeppelin om even verderop ook nog als Wilco te klinken.

Deze formatie is dus van vele markten thuis en daar ligt misschien wel een beetje het probleem omdat elke stijl toch ook zijn typische luisterpubliek en fans heeft. De toekomst zal dit moeten uitwijzen en een volgende plaat die er wellicht omstreeks deze tijd zit aan te komen zal misschien aangeven voor welke muzikale richting Bravo Johnson uiteindelijk heeft gekozen.
Of de twee cd’s ook apart als “The Crooked” en “The Straight” dienen geëvalueerd te worden is ons niet duidelijk want de songs op de twee cd’s verschillen niet substantieel van elkaar. Van de eerste schijf willen we later “King Of The World”, “Are You Dreaming”, de countryrockballads “Hot Wheels” en “Ace In The Hole” en het op een knappe riff steunende “Loveblind” nog wel eens terug horen.

CD nummer twee lijkt ons wat meer op de rocktoer te gaan en daarvan gaan we “Monday Morning”, het Neil Young-achtige “Lone Star”, “House Up The River”, de ballad “Changes” en het afsluitende “Pictures Falling” nadien nog eens opnieuw spelen.

Als je alle hierboven vermelde titels zou optellen kom je aan het ideale aantal songs voor een knappe cd vol sterke nummers. En misschien had Bravo Johnson het dan ook beter bij één cd gelaten want enkel de die-hard fans van op lange gitaarintermezzo’s gebaseerde muziek zullen de hele duur van dit dubbelalbum totaal uitzitten.

(valsam)