Woodbrain is een overtuigende en indrukmakende nog nieuwe band, die met "Swimming in Turpentine" hun debuut voor het Yellow Dog label op ons loslaten. Alhoewel, nieuwe band! Van deze band verscheen eerder "JMQ Live at the White Eagle" in 2007 en "JMQ Get That Dirt - Live" in 2008. JMQ staat hier voor het Joe McMurrian Quartet die nu met een nieuwe bandnaam en een nieuw geluid meer indruk hopen te maken.

Spilfiguur Joe McMurrian behoeft allicht al lang geen voorstelling meer. Voeg daar nog aan toe, dat andere kleppers als David Lipkind (harmonica), Jason Honl (bas) en onze vriend, drummer Jimi Bott (Fabulous Thunderbirds, Mark Hummel, Rod Piazza) de overige zitjes kwamen opvullen, en je begrijpt, dat dit veel meer is dan zomaar het zoveelste nevenproject van een stel zich even vervelende muzikanten. Het gaat hier werkelijk om een soort van supergroep, met getalenteerde prominenten uit Portland, Oregon, waarvan McMurrian en Bott ook al eerder uitstekende solo-albums uitgebracht hebben. Dit viertal maakt een heel verfrissende mix van roots- rock, blues en werkelijk fenomenaal gitaarwerk, een ware jam band.

Het verschijnsel jam band heeft in deze Lage Landen nooit een grote vlucht genomen. Het ligt teveel voor de hand om het op onze nuchterheid te gooien of een gebrek aan podia, maar feit is dat behalve Derek Trucks niet veel bands hier weg kunnen komen met eindeloze jams en een oneindige reeks optredens.

Hun losjes op Delta blues gebaseerde songs worden hier aangekleed door zanger Joe McMurrian, die naast elektrische en akoestische gitaar ook een fantastische banjo picker is. Zijn invloeden vinden we terug bij legenden als Son House, Robert Pete Williams, Skip James en Robert Johnson. Toegegeven, je krijgt er een afwisselend geheel mee: de songs rocken lekker en zijn vakkundig in elkaar gezet, zanger Joe McMurrian - de songwriter van de meeste songs - heeft een lenige stem met een lekker bluesrocktimbre en men houdt de nummers beperkt qua lengte.

"Swimming in Turpentine" is de meest gedreven plaat die Woodbrain tot dusver heeft gemaakt, een plaat met veel muzikaal vuurwerk waarin de band nu grossiert. McMurrian toont zich als een briljant gitarist en ook de rest van de band stijgt naar grote hoogten. Het klinkt allemaal lekker ruig, en ze weten steeds dat rafelige randje te houden, ook als er een banjo wordt opgepakt als in het nummer "Dig", waar we een fraai banjo-mondharmonicaduet krijgen. De felle mondharmonica van David Lipkind bepaalt trouwens ook een groot deel het geluid van deze band, die een soort rauwe bluesrock speelt als in de twee openers "Port Chicago Highway", "Northbound" en "Good Man". En zoals het een jam band hoort, manifesteert Woodbrain zich afsluitend in twee in elkaar overlopende instrumentale nummers die samen ruim tien minuten duren en die sterk doen denken aan de eindeloze jams van Grateful Dead, maar dit kwartet weet in "Next Stop" en de slotjam "Pottsville Conglomerate" zelfs beter de spanning er in te houden. Ze weten zeker de sfeer van een live concert goed te pakken, en daarom kijk ik er al naar uit om ze een keer live te zien.

"Swimming in Turpentine" put vooral uit de rijke historie van de bluesrock, maar weeft hier op buitengewoon knappe wijze invloeden uit de Delta, rock en de oude American roots muziek doorheen. Het is nog altijd muziek die improviseren en soleren niet schuwt, zonder dat dit resulteert in eindeloos gesoleer of geïmproviseer. Bijgestaan door een zeer kundige begeleiding werkt Joe McMurrian zich op gloedvolle, geïnspireerde en buitengewoon competente wijze door een aantal covers van o.a. Bukka White en Bert Jansch, en eigen songs heen. Songs die niet alleen overlopen van muzikaal vakmanschap, maar ook nog eens buitengewoon goed in het gehoor liggen. "Swimming in Turpentine" is een plaat die je steeds weer nieuwe dingen laat horen en eigenlijk alleen maar beter wordt. Een wereldplaat van een band die de criticasters van dit soort muziek wederom op imponerende wijze de mond snoert.