Dennis Jones staat al vele jaren avond na avond op de planken. Zijn muzikale carrière begon in 1985 in Los Angeles waar hij een soort Led Zeppelin-meets-Funkadelic band, genoemd Blackhead, opstartte om dan in de negentiger jaren de Dennis Jones Band te vormen. Toch zou het tot 2003 duren alvorens het CD-debuut, "Falling Up" van deze uitzonderlijke gitaarbeul het daglicht zou zien. Sedertdien zit Jones carrière evenwel ononderbroken in de lift. Van het album "Passion For The Blues" (2006) beëindigde onze Blueswalker zijn recensie met de zin: "Dennis Jones heeft zeker en vast de juiste passion for the blues. Opgelet, dit kan een grote meneer worden!". En jawel, zijn derde album tot op heden, "Pleasure & Pain", zou wel eens voor een doorbraak op een wat grotere schaal kunnen gaan zorgen.

Waar zijn vorige platen vaak nog twijfelden tussen een veelheid aan stijlen (funk, Texas shuffles, klassieke R&B,…) vaart Jones - die zijn grootste voorbeelden Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan & Buddy Guy zijn - ditmaal immers resoluut een rocking blues-koers.

Elf zelfgepende tracks op dit album, waarin Jones gesteund door producer/drummer Michael Turner en bassist Tony gewoon laat horen dat hij een geweldig gitarist is die een enorme diversiteit aan stijlen bestrijkt, Chicago blues met alle Texas/West Coast invloeden. Van het openingsnummer, de swingende shuffle "Brand New Day", over het funky "Don't Worry About Me" en de jump blues "I'm Good" - de drie eerste songs van deze plaat - tot het veelzeggende "Hot Sauce", waarmee het album besloten wordt, zijn het de soulvolle grom van de man en zijn genadeloze gitaaraanrandingen die voortdurend centraal staan. Verder is er een subtiel uitstapje, nl. de pop/rock ballade "Sunday Morning Rain" en een verrassende uitschieter "Him or Me", een kanjer van een nummer à la Jimi Hendrix. Maar ook de bluesrockers als "Blue Over You", "Home Tonight" en "Try Not to Lie" zijn allemaal venijnige gitaar-blues-tracks op dit zeer intense album.

Dennis Jones is een topgitarist in het elektrische bluesgenre, met een heel eigen, rauwe en krachtige gitaarstijl, waarin hij agressiviteit weet te koppelen aan techniek en nuance en waarin het complete bluesspectrum voorbij komt. We horen duidelijk zijn boven vermelde inspirators, maar ook Johnny Winter, Jimmy Page en de blues legends B.B., Albert en Freddie King zijn nooit ver weg. Dennis Jones weet de blues op een steeds andere manier in te kleuren in zijn songs die vaak de realiteit van het leven van iedere dag verhalen, hierdoor weet hij de hele plaat lang te boeien en dat is een kwaliteit die niet veel gitaristen gegeven is.