Amerika kent veel verborgen schatten, die wachten op hun ontdekking of doorbraak. Sam Baker is zo een parel die ons al van bij zijn debuutalbum “Mercy” diep in het hart trof en alle verwachtingen inloste met de opvolger “Pretty World”. Vandaag ligt de opvolger van deze trilogie, “Coton” in de rekken en het is een droom van een plaat geworden.

Niet in het minst een droom die werkelijkheid werd voor Sam zelf, die in zijn leven, om het nog zacht uit te drukken, al zware tegenslagen te verwerken kreeg. Op reis in Peru werd hij in 1986, op tweeëndertigjarige leeftijd, slachtoffer van een bomaanslag op een trein, gepleegd door de Maoïstische beweging “Het Lichtend Pad”. De bom was in zijn rijtuig geplaatst en Sam werd zeer zwaar gewond aan de linkerhand en zijn been, liep zelfs hersenbeschadiging op en ook zijn gehoor werd zwaar geraakt. De mensen naast hem hadden nog minder geluk en overleefden de aanslag niet. Sam Baker had deze drie platen nodig om de schokkende gebeurtenis te verwerken. Geloof verzet echter bergen en in het geval van Sam Baker mag je gerust spreken over een hele bergketen. Na jaren van revalidatie en operaties, leerde hij opnieuw stappen, gitaar spelen, maar dan linkshandig, en praten. Het merendeel van zijn woordenschat moest hij terug instuderen, want precies dat hersengedeelte van zijn geheugen was het ernstigste getroffen. Die woordkeuze is nu juist vandaag één van de sterke punten van deze moedige man. Als geen ander weet hij je te treffen met typerende verhalen die hem raken, dikwijls gebracht in narratieve stijl zoals andere grootmeesters Guy Clarck, John Prine of Townes Van Zandt hem dat voordeden. Zijn teksten lezen als poëzie, opgeluisterd door Sam’s verweerde stem en gitaarspel en voorzien van een uitgekiende instrumentatie die gaat van de klassieke countryinstrumenten tot en met de cello.

Zijn nieuw album “Coton” staat in het teken van vergeving, dikwijls een zware last om dragen. Het album gaat nostalgisch en sfeervol van start met in canon gezongen, vrouwelijk engelengezang, dat dromerig verwijst naar oude, niet vergeten tijden. Liefhebbers van een flinke portie rootscountry, met een ruig bluesy gospeltintje, hou je hart vast. Zelden hoorde ik iemand zo waarheidsgetrouw het hard labeur weergeven van de katoenplukkers als Sam Baker in "Coton". Een dreunende shuffle laat je de pijn voelen van de arbeiders in de versmachtende velden, die zichzelf moed inpraten om 's anderendaags met bebloede handen terug richting plantage trekken. Een snijdende slidegitaar, ondersteund door slepende violen en een soulvol achtergrondkoor vormen samen met de klagende, afsluitende gospelzang de getuigen van 's werelds leed. Baker is een goochelaar met klanken en woorden. Zo weet hij krachtige accenten te leggen en je in een hartverscheurend nummer als "Moon" nog dieper te treffen. Hij bedient zich enkel van zijn raspende stem, een akoestische gitaar gekruid met intieme cello in duel met viool, in een nummer dat balanceert tussen het beste van John Prine en Tom Waits. Een zin als "The Moon Got Lost Tonight" is eenvoudig, maar zo poëtisch en subjectief. Gans het album bulkt van lyrische finesse en aangrijpende verhalen. Zo beschrijft "Mennonite" beelderig de ontdekkingsreis van een jonge Mennoniet, die op doortocht door een stad moet weerstaan aan al de wereldse verleidingen en daarbij nog nooit zoveel aan Jezus heeft gedacht. "Palestine II" brengt ons het pakkende verhaal van een jong meisje dat het ouderlijk huis ontvlucht, nadat haar vader aan de drank geraakt omwille van het niet verwerken van zijn opgelopen handicap. Sam Baker weet uit eigen ervaring welke harde noten er dan te kraken vallen.

Zeer grappig is de bewerking van de country traditional "I Am Gonna Be Your Man", met een hilarisch gezongen stemmenduel tussen een zelfverzekerde macho en een even zelfverzekerde, helaas voor hem, afwijzende dame. Helemaal stil word je bij het adembenemend mooi piano interludium “Say The Right Words”, dat zonder woorden je diepste gevoelens raakt. Even wintert het in het hart van Sam Baker als hij denkt aan “Angel Hair”, die hij maar niet uit zijn gedachten kan bannen. Weer worden onze gevoelens versterkt door het mooie pianowerk van Steve Conn. In de trage countryblues “Not Another Mary” worden schitterende accenten gelegd met de subtiele pedal steel van Mike Daly en vervolgens bundelt Sam de donkere krachten van Satan in een gemeen en vuil klinkende elektrische gitaar in een bijna als protestsong klinkende “Palestine I”. De plaat sluit af met “Snow”, een sneeuwwit winters zicht op een ondergesneeuwde stad dat als een beeldverhaal in alle rust aan ons voorbijtrekt met Sam’s tokkelende gitaar, de weemoedige cello van Ron De La Vega en het subtiele pianospel van Steve Con.

Geniet van de mooie teksten en spit ze uit, ontleed de fijne composities en bij elke beluistering zal deze plaat meer van zijn schatten prijsgeven. Sam Baker, een fenomeen…Ik geraak er niet over uitgepraat.

Blowfish