Op zijn LP ‘Slow And Easy’ zie je nog de foto van een jonge Hans Theessink, langharig en met baard. Dat was in 1978 en toen was hij amper dertig. Dertig jaar later in 2008 zouden zijn muzikale vrienden vanuit Amerika en diverse Europese landen overkomen om tijdens een avondconcert in het Metropol te Wenen zijn zestigste verjaardag te vieren: 5 april precies. Op die avond wordt dan ook een gezamenlijk ‘Happy Birthday’ aangeheven. Tussen die twee data in liggen een twintigtal albums, ontelbare optredens in clubs, zalen en zelfs op het ‘New Orleans Jazz & Heritage Festival’ en het ‘Chicago Blues Festival’.

Qua levensloop en muzikale aanleg zou je bij Hans Theessink een zekere voorbestemming kunnen vermoeden. Ook al waren er in zijn directe omgeving geen muzikanten te bespeuren, zijn rusteloze natuur en voorliefde voor snaarinstrumenten lijkt er op te wijzen. Niet alleen zwierf de Nederlander door Duitsland, Denemarken, Oostenrijk, waar hij zich uiteindelijk in Wenen vestigde. Op zijn doorreis ontmoette hij ook menig bluesmuzikant, zowel Amerikanen als Fats Domino als de Insingizi uit Zimbabwe. Eerste invloeden kwamen van Woody Guthrie, Eric Von Schmidt en Big Bill Broonzy. Later ontwikkelde hij zich als professioneel muzikant die zowel op de podia als op platen met beroemdheden speelde.

Tussen zijn eerste LP en zijn laatste met Terry Evans bleef Theessink zeer productief. In 2002 bracht hij hulde aan Derroll Adams in het album ‘Banjoman. A Tribute’ samen met andere artiesten. Nu is het beurt aan anderen om een tribuut aan hem te wijden waarbij niemand op de voorgrond treedt. Naast zijn band kom je enkele bekenden tegen zoals Allan Taylor, Donovan, Jack Clement, Terry Evans en The Dubliners, naast Theessink zelf uiteraard. Zoals meestal delft hij in verschillende muziekgenres die allen min of meer rond de wereldblues cirkelen. Folk, gospel, ballads, boogie, soul, country, skiffle, rock & roll, het past Theessink als een geboren muzikant net zoals de variatie in zijn gitaarspel.

In de ‘Birthday Bash’, verdeeld over twee cd’s plus inlegboekje met mooie foto’s, word je twee uur lang deelgenoot gemaakt van het muzikaal feestje dat op 5 april begon en één dag later eindigde. Sommige songs zijn bekend, zoals ‘Brand New Day’, ‘Glory Of Love’ of ‘Katrina’. De bijdragen van Jack Clement met zijn breekbare Johnny Cash stem zijn dat minder. De Insingizi, pianist Roland Guggenbichler en tubaspeler Jon Sass, die op vorige albums van Theessink meespeelden, verrijken het muzikaal feestje. Tussenin hoor je een droevig ‘Another Land’ van een mij onbekende Gottfried Gfrerer dat ik ook op mijn verjaardag zou wensen.

Maar daar houdt het niet op want op cd 2 maken o.m. Donovan, Terry Evans en The Dubliners hun opwachting. Het onverwoestbare ‘Whiskey In The Jar’ blijft overeind als een meerpaal waarop geen roest wil pakken. Ook ‘Sail Away’ met John Sheahan op fiddle charmeert. Er zijn uiteraard ook de Oostenrijkse muziekmaten en dus krijg je Kristofferson’s ‘Help Me Make It Trough the Night’ in een Duitstalige versie. Wat later sluit ‘You Got To Move’ symbolisch mooi aan. Er wordt gejuicht, teruggeblikt, gehuldigd, getapdanst en meegezongen allemaal in de naam van de liefde voor muziek en ‘Herzverbunden’ met de jarige. Als op het einde de ganse crew het slotlied aanheft ‘may the road take you safely home’ wil je dat van harte met de sublieme Insingizi mee onderschrijven. Dit folk/blues album bruist van gedeelde kameraadschap.

Marcie