De energie spat er telkens weer af bij Webb Wilder, the last of the full grown men. Zijn muziek, die juist de perfecte mix van blues, high energy rock, surf en rockabilly bevat weet mij telkens weer opnieuw in te palmen. Steeds voorzien van een portie intelligente humor weet hij met zijn teksten je aandacht vast te houden en een glimlach op je gezicht te toveren. Ik herinner me nog hoe zijn debuut "It Came From Nashville" dat ik me op vinyl aanschafte lange tijd een van mijn favoriete platen was, in de eerste plaats vanwege zijn hoge energiegehalte, nummers als "Poolside" en een prachtversie van Steve Earle's "Devil's Right Hand" waren elk de aanschaf al waard en konden mij zelfs aanzetten tot een voorzichtige portie headbangen.

Maar we zijn hier niet om zijn debuut te bejubelen, terug naar het heden. De hoeveelste cd dit van Wilder ondertussen is, weet ik niet met zekerheid, maar aan de ruimte in mijn cd-kast te zien die ondertussen ingenomen is, moeten het er een tiental zijn. "More Like Me" heet de nieuwe, en er wordt meteen op de typische rockende manier van wal gestoken met "Ju Ju Man". Boogie on down, Webb!

Dit zijn de nummers waarin ik Webb Wilder het liefst bezig hoor, zijn handelsmerk als het ware. Al even kenmerkend, maar toch gans anders zijn zijn ballads, op het stroperige, tearjerker-achtige af, maar duidelijk met een knipoog. "Too Cool For Love" is er zo eentje, bijna doo-wop, maar ik ben er gek op. Enkel Webb Wilder kan dit overtuigend brengen, iemand anders en het was kitch of camp. "Don't Slander Me" is een andere zijde van de muziek van Wilder. Surf invloeden in het gitaarspel, prachtig gedeclameerden teksten... vakwerk, kortom!

Stevig rockwerk in "Honky Tonkin' in Mississippi." Webb's diepe stem, die wat herinnert aan die van Dave Alvin, maar toch weer anders klinkt door een geheel eigen zangstijl, is hier prachtig, en uitstekend slide gitaarwerk tilt het nummer naar een hoog niveau. Nog een hoogtepunt is "Still Water Runs Deep", met een Keith Richards achtige gitaarriff. De titelsong is dan weer een "losjes uit de pols" bluessong, relaxt gezongen, maar met een hele doordachte tekst over zichzelf zijn. Webb Wilder zal bij het grote publiek wel altijd een illustere onbekende blijven, maar met deze cd bewijst hij voor ons opnieuw: deze man is gewoon topklasse....more like me?

(RON)