Will Scott komt uit Indianapolis, maar woont nu in New York, groeide op on een erg muzikale familie en nam in 1998 met The Forecasters "Too Damn Cold" op, die goeie kritieken kreeg. Daarna is hij muzikaal op eigen benen gaan staan vanaf 2000. Dit is zijn tweede release, met zijn huisgemaakte debuut "Solo Electric Blues" uit 2002 hebben we nooit kennis kunnen maken, maar deze opvolger heeft ons dadelijk in zijn greep.

Het eerste wat je opvalt als je "Gnawbone" beluistert is Will Scott's prachtige, soulvolle stem wat verwant aan de diepe warme stemmen van Cash en Tony Joe White. Luister je wat verder, dan hoor je sterke songs met gesofisticeerde teksten en bovenal een band bestaande uit sterke begeleiders. De opener "Jack's Defeat Creek" heeft wat van Tom Petty's stijltje, al is Will's stem boeiender en warmer. De titeltrack "Gnawbone", over een stad in Zuid Indiana (net als de opener trouwens) doorweven met intense slideklanken, is prachtig. Het funky door Junior Kimbrough geïnspireerde, zo lijkt het wel "Make Her Love Me" staat dan weer in schril contrast met het alt.country getinte "Lazy Summertime".

De Amerikaanse pers schrijft over Will Scott's stem "She is thick as blood" en noemt zijn muziek "Soul Americana". Gelijk hebben ze, want beide elementen zijn even sterk aanwezig en zijn stem is inderdaad erg speciaal. "Louisiana Lullaby", "Country Soil" en "Stain Lifter" zijn stuk voor stuk juweeltjes van songwriting en zijn stem heft ze naar een zeer hoog niveau. Erg apart is "Mother May I" waarin zelf wat hip hop invloeden in vermengd zijn. "Stain Lifter" heeft de sfeer van Daniel Lanois in zijn productie, en afsluiter "Amen Corner" waar hij nadenkt over doodgaan, krijgt een extra dimensie door de apart klinkende duivelse fiddle van Jolie Holland in contrast met de hemelse engelen backingstemmen van diezelfde Jolie, samen met Samantha Parton en Jan Bell, hetgeen een sfeer creëert waarvan je nekharen overeind komen te staan. Een song die je diep raakt.

"Gnawbone" is een pracht van een plaat geworden, hoe meer je ze draait, hoe beter ze wordt. Een cd die met zin voor detail gemaakt is, en die dan ook tot in de puntjes af is, zowel instrumentaal als vocaal. Moeilijk te labelen, ook, maar dat is ook niet echt nodig ... 'n klein meesterwerkje.

(RON)