Bij volle maan horen de wolven te huilen, maar ditmaal is het de soulvolle, aangrijpende stem van Pura Fé die onder het schitterende maanlicht zindert. Het is reeds het derde album waarmee deze New Yorkse dame met Indianenbloed in de aderen ons verrast. Mystiek en magie hebben een intens verbond met deze “Native Americans” en deze beeltenis en boodschap draagt Pura Fé met zich mee. Gitzwart haar, diepdonkere ogen in een bruingetint gelaat, geven samen met haar traditionele, Indiaanse klederdracht een duidelijk signaal naar ons blanken. Deze dame zal er alles aan doen om deze cultuur in ere te houden, met een niet mis te verstane muzikale missie, die ze dank zij de steun van Tim Duffy’s Music Maker Relief Foundation en het Dixie Frog Label, over gans de wereld kan uitdragen. Zo vormt Pura Fé een levend bewijs van de absolute noodzakelijkheid van zulke muzikale steunprojecten, waaronder dat van Tim Duffy, een eerbaar man die Rootstime nog interviewde in Antwerpen.

Je kan Pura Fé zonder blozen de leading lady van de akoestische blues noemen, zoals je duidelijk kan horen op haar vorige albums. In “Full Moon Rising” gaat ze echter meer dan een stap verder en komt de kracht vooral uit de vocalen en de intense spiritualiteit. De akoestische bluespuristen zullen wellicht niet gelukkig zijn met de inbreng van elektrische gitaren en de participatie van enkele rappers zal gegarandeerd verbaasde gezichten opleveren, maar laat dit je niet afschrikken, want dit album is een heerlijk vernieuwende en verrassende cocktail waarvan je zeventien nummers lang maar liefst vierenzeventig minuten kan genieten.

Die mix zit Pura Fé simpelweg in de genen en komt tot uiting in die prachtige African en Native feel zoals we die al dadelijk mogen bewonderen in de bluesy gospel van “Red, Black on Blues”, die begint met intense slaafse gezangen, drijvend op een sprankelende banjo en slidegitaar, maar gaandeweg een modern tintje krijgt met de elektronische percussie en heerlijk doorkruist wordt met de rappende speech van rapper Brutha War. Toch vloeit dit nummer wondermooi over in het traditioneel Indiaans wiegenlied “Grammah Easter’s Lullaby”, haar ingegeven door haar grootmoeder, met prachtige koorzang, licht banjospel, voetpercussie en rammelaars. Even origineel komt de stevige, soulvolle bluesrocker “Borders” uit de hoek, die met zijn wah-wah tonen en scheurende elektrische gitaar van de virtuoze Danny Godinez, de ziel van Jimi Hendrix doet herrijzen. De plaat telt drie covers, met als eerste Joni Mitchell’s “Flight Tonight”, dat ze met haar akoestische slide en soulvolle zang, samen met de djembé percussie van Benito Concha omtovert tot een bluesy meeklapper. Aangrijpend en tijdloos klinkt het droevige “Hard Time Killing Floor” van Skip James, begeleid met duellerende slidegitaren en klagende gezangen als troostgebed voor alle dode slaven van de Mississippi en het door auteur Joe Raven op piano begeleide “Back In The World” tovert welluidende hoge jazznoten uit Pura Fé’s stem. Het mooiste achtergrondkoor luistert het betoog voor de rechten van de vrouw op in “Woman Sacred”, Pura Fé’s feministisch statement, en het in de Tutelo taal gezongen “****4 Daughters” slaat door zijn beklijvende gezangen en zijn begeleiding met eenvoudige rootsinstrumenten zoals voetpercussie, banjo en lap-steel moeiteloos de brug tussen ons Westerlingen en de mystiek en spiritualiteit die de oervolkeren hoog in het vaandel dragen. Het mooiste staaltje versmelting van stijlen zoals reggae, blues, soul, funk en rap presenteert Pura Fé samen met een zeer geëngageerde tekst in “Stand Up For Human Pride”, in een nummer dat Edwin Starr’s “War, What Is It Good For” en Bob Marley’s “Get Up, Stand Up” hand in hand laat wandelen. In haar zinnetje “Don’t Believe The Lies, Stand Up For Human Pride” laat deze revolutionaire dame niet veel aan de verbeelding over. Als Pura Fé iets onderneemt gaat ze diep, ook in een pijnlijke liefdesballade als “My Angel”, met de meest hartverscheurende stem ooit gehoord, de wanhoop nabij, verlamd en overmand door gevoelens. In één van de weinige pure bluesnummers van dit album mogen wij mannen het ontgelden in “Ole Mid Life Crisis”, in een feministische oproep om al die belachelijke mannenstreken opzij te schuiven in een één assertieve oproep: “Woman, You Are The Pot Of GOLD!!!”.

Mannen, je bent gewaarschuwd. Pura Fé is geen poesje om zonder handschoenen aan te pakken, maar het zijn wel zulke voorvechters die op de barricades gaan staan, die deze maatschappij meer en meer mist. Pura Fé heeft alles, de muzikale genialiteit, het gevoel, de geëngageerdheid, het pure, het eerlijke en openhartige en kan vandaag terugblikken op een leven vol ervaringen waar ze de nodige lessen heeft uitgetrokken. Dit vormt de rode draad door dit fantastisch album, dat rijker wordt bij elke beluistering en bovendien ongekend gedetailleerd is afgewerkt met mooie fotografie en zeer uitgebreide uitleg in het inlegboekje. Dit is een topper voor de Kerstman!

Blowfish