MANIC STREET PREACHERS - JOURNAL FOR PLAGUE LOVERS

Uit het Britse Wales komen ‘Manic Street Preachers’, een groep die zich al bijna twintig jaar manifesteert als een richtingbepalende rockformatie en één der belangrijkste popgroepen in Groot-Brittannië. De groep werd in 1986 opgericht, toen nog onder de naam ‘Betty Blue’. In het begin leunden ze nauw aan bij de in de jaren negentig zeer populaire ruigere punk- en gitaarbands maar met de jaren werden er meer en meer rustigere songs in de playlists opgenomen.

De ‘Manics’ zijn ook zeer populair in Azië waar ze steeds voor een uitzinnig publiek in grote, uitverkochte stadions optreden. Ze hebben ook een stevige reputatie als ‘groep van de arbeidersklasse omdat hun songteksten ook vaak politieke mistoestanden in het Britse sociale bestel aanklagen.

De voorbije jaren werd er bij de ‘Manics’ voornamelijk gerefereerd naar de mysterieuze verdwijning van hun gitarist en tekstschrijver/dichter Richey (James) Edwards in februari 1995. Hij werd nooit terug gevonden waardoor er een hele reeks speculaties ontstonden over de redenen van zijn verdwijning (o.a. zelfmoord werd vaak aangehaald) maar deze blijven tot op heden onopgelost.

Voor de nieuwste plaat “Journal for Plague Lovers” werd opnieuw de scheurende gitaarsound boven gehaald. Voor alle songteksten grepen de 3 overblijvende ‘Manics’ terug naar het geërfde oude proza van Richey Edwards dat ze hier en daar lichtjes aanpasten voor hun overwegend rockende songs. Dit album is hun laatste eerbetoon aan de pas vorig jaar officieel dood verklaarde gitarist die van zijn bandvrienden nog altijd zijn deel van de royalties op een rekening gestort krijgt. Met deze sterke cd willen ze ook definitief die belangrijke pagina uit hun carrière omdraaien.

Het zeer aanstekelijk en meezingbare “Jackie Collins Existential Question Time” krijgt ontzettend veel radio-airplay en mikt op een topnotering in de hitparades. Ook de stevige rocker en op een imposante gitaarriff gebaseerde “Me And Stephen Hawking” zou wel eens richting hitlijsten kunnen groeien. De titeltrack “Journal For Plague Lovers” is een met louter akoestische gitaar beginnende song die na een tijdje losbarst in een ruimere orkestratie met een vooraanstaande rol voor violen en de stevige drums van Sean Moore.

Zanger James Dean Bradfield eigent zich in de meeste nummers toch de centrale rol toe via zijn gemakkelijk herkenbare stem met een moddervet ‘Welshe’ accent. De rauwheid die de ‘Manics’ in hun oudere nummers kenmerkte is hier vooral in de song “Peeled Apples” terug te horen. Onze favoriete track is echter het rustige en zeer mooi gezongen “Doors Closing Slowly” dat heel zacht begint en langzaamaan toch weer uitgroeit tot een bombastisch geheel. Ook “Marlon J.D.”, “Virginia State Epileptic Colony” en “Facing Page: Top Left” hebben alles in zich om all-time-classics te worden in het toch al zeer grote repertoire van ‘Manic Street Preachers’.

Voor de gevoelige afsluiter en tevens tribute-song aan Richey Edwards getiteld “William’s Last Words” staat James Dean Bradfield graag de microfoon af aan Nicky Wire, de bassist van de groep en indertijd de allerbeste vriend van Edwards. Hij vertelt het verhaal meer in Lou Reed-stijl dan dat hij het zingt maar het is uiteindelijk toch de meest beklijvende song uit “Journal For Plague Lovers”.

Dit album behoort bij de top 3 van de beste cd’s die de ‘Manics’ ooit uitgebracht hebben en ze bevestigen daarmee nog maar eens dat deze groep net als de wijn beter wordt met de jaren.

(valsam)



 

Artiest info
Website  
Myspace  
Label : Columbia Records
Distr.: Sony Music
Manic Street Preachers op iTunes