MATT THE ELECTRICIAN - ANIMAL BOY

Matt the Electrician aka Matt Sever, voor sommigen een held, voor anderen een onbekende. Voor mij een held uit Austin, Texas, die kampvuur/indie muziek brengt waarbij je telkens weer iets nieuws ontdekt. Zijn nummers zijn zo gelaagd en inhoudelijk zo onderbouwd, dat je ze bijna letterlijk kan pellen en ontleden, waarbij we steeds moeten gaan geloven dat Matt the Electrician over letterlijk alles een liedje kan schrijven.

Matt behoort tot het soort goedbewaarde geheimen die eigenlijk geen geheim meer zijn. Elke rechtgeaarde liefhebber van het intiemere werk heeft de man immers al lang aan de borst gedrukt. Hierbij denken we dan aan zijn eerder goed ontvangen albums: "One Thing Right" uit 2007 en "Long Way Home" uit 2004.

2009 is echter het jaar van Matt want met zijn nieuwste album "Animal Boy", zal hij eindelijk ook bij een groter publiek bekend gaan worden. Het intieme album is de perfecte introductie tot het werk van de man. Waar hij met zijn vorige albums bij muzikale veelvraten werden omschreven als een jonge Paul Simon, weet hij op het nieuwe album de fijnproever te verwennen met uitgediepte pareltjes, al blijft die vergelijking met Paul Simon nog steeds, zeker in een nummer als "Loma Prieta" waarin hij een waar Graceland-sfeertje weer te creëren. Muzikaal blijft alles even snor zitten, zij het dat het deze keer ietwat overzichtelijker is.

Onze gewezen elektricien, maar nu fulltime muzikant is gezegend met een verbluffend intieme, geruststellende stem. Hij hoeft geen moment sentimenteel uit te halen om toch emotioneel raak te schieten. Het is een stem die beperkingen kent; niet alleen van hemzelf, maar ook van de omringende wereld. In zijn stem weerklinkt een berustende, maar montere doorleefdheid, van iemand die zich niet gek laat maken, maar tegelijk vrij is van cynisme.

Het album opent sterk met "Faithfully" dat steunt op een voorzichtig trompettengeschal waarboven Matt zingend zijn tekst vlijt. Dit nummer is de enige cover op deze cd, hiervoor ging hij ten rade bij de rockers van de band Journey. Maar ook in de volgende songs "Bridge To Nowhere" en "Got your Back" wordt het instrumentarium uitgebouwd al blijft Matt de boventoon voeren. Gek genoeg ademen deze songs dezelfde eenvoudige sfeer uit die ook de volgende nummers kenmerken. De grote kracht van Matt ligt in de eenvoud die hij in zijn nummers weet te leggen. Nu eens ingetogen, dan voluit gaand ademen ze allen eenzelfde sfeer uit. Voorzichtig en behoedzaam besluipen ze de luisteraar om langzaam maar zeker het hart in te palmen. Zulke songs zijn showcases voor Matt's uitzonderlijke inlevingsvermogen en zijn flair voor alledaagse, liefdevolle, rake details, die hij deelt met een keur aan voortreffelijke muzikanten die zorgen voor de slagroom op de taart. Gasten op deze cd zijn onder meer Scrappy Jud Newcomb, Tom Pearson, Southpaw Jones, Freedy Johnston en niet te vergeten Seela, die de backing vocals voor haar rekening neemt in het nummer "Keep It There".

Na drie nummers waren we dan ook verkocht, woorden schieten te kort om de rest van het album te schetsen: breekbaar, intimistisch, hoopvol, eerlijk,…Dit is een album dat je moet ondergaan. Sommigen zullen het klagerig vinden, wij vinden het geniaal. De instrumentatie op "Animal Boy" is als een rijkelijk overgoten feestmaal. Het kan niet op – rustiek banjospel met zijn banjolele, uit de losse pols gespeelde gitaartjes, trefzeker koper, inventief woordrijm en nog meer toeters en bellen – van alles precies genoeg, nergens te dik uitgesmeerd, maar ook nergens zuinig of bangelijk aanwezig.

"Animal Boy" ondergaat al zo een artistieke vervolmaking, met als resultaat elf eigen geschreven bloedstollende akoestische folkpopliedjes, zonder weerga of bedenkingen. Matt the Electrician, een storyteller pur sang, speelt met akkoorden en een scala aan instrumenten waardoor ieder liedje weer anders klinkt. Voor ons blijft hij de held door het klein te houden.


 

 

Artiest info
Website  
Myspace  

Distr.: Lucky Dice

video