BOB HARP – COLLECTING DUST

Het debuutalbum “Good Misery” uit 2005 was onze eerste kennismaking met singer-songwriter Bob Harp uit San Francisco. Een plaat in het alternatieve countrygenre dat behoorlijk positieve kritieken kreeg in de vakpers maar daarbuiten amper in de spotlights kon geraken.

Deze getalenteerde liedjesschrijver geeft echter niet te gauw op en componeerde rustig verder gedurende de voorbije jaren en hij perfectioneerde tegelijkertijd zowel zijn zangkwaliteiten als zijn vaardigheden om gitaar en mondharmonica te bespelen, de twee kerninstrumenten voor zijn liedjes.

De nieuwe cd “Collecting Dust” is het resultaat van die noeste arbeid. Met tien composities die in het verlengde liggen van zijn eerdere werk probeert Bob Harp opnieuw moderne Americana-songs te brengen met een verhaal of een boodschap. Omwille van die onvermijdelijke mondharmonica kom je voor vergelijkingen al gauw terecht bij Bob Dylan of Neil Young maar vocaal zit Bob Harp toch op een ander spoor.

Door de keuze voor een wat bredere instrumentatie klinkt dit album veel voller dan zijn eerste plaat en wordt ook de beluisterbaarheid serieus verbeterd. Geen moment van verveling duikt op bij het na elkaar spelen van deze tien liedjes die allen van een behoorlijk kwaliteitsbesef getuigen.

Zijn verhalen zijn uit het leven gegrepen scenario’s die vooral in rustige balladevorm gepresenteerd worden. Vanaf de eerste song “Ballad Of Penelope And Rose” en het daaropvolgende “One Thousand Ways” wordt het al duidelijk dat we geen zware rock of zelfs geen echte stemverheffing hoeven te verwachten op deze plaat. De zachte tenorstem van Bob Harp past wonderwel bij de melodieuze soundscapes die voor deze tijdloze nummers werden gecreëerd.

In “Through The Door” wordt het tempo een klein beetje opgedreven maar daar komt met het daaropvolgende “Reno Town Blues” al meteen terug een einde aan. De tekstueel sombere en muzikaal wat donkerdere songs zijn duidelijk het basiskenmerk van de muzikale keuze die Bob Harp voor zichzelf gemaakt heeft. En dat is een terechte keuze, zo blijkt o.a. uit het mooi gezongen “Dead Winter”, het door summier vioolspel gedragen “One Last Night In California”, het zeer intimistische “Against The Plain” en het Dylanesque “Broken Butterflies” met obligate mondharmonicaklanken.

“Collecting Dust” is zonder echt opvallende uitschieters te vertonen een aangename plaat om te beluisteren en de positieve persrecensies zullen zeker voor een verdere motivatie zorgen bij deze artiest om op de ingeslagen weg verder te blijven werken.

(valsam)

 

Artiest info
Website  
Myspace  

CD Baby