A.P. MEISTER - MINDFLOWER,THORN

Hoewel de Zweedse A.P. Meister jaren aan de bak kwam als leadgitarist op elektrische gitaar bij de roots veteranen van Fat City Blues, besloot hij, na twee albums en een leven van constant toeren, zijn eigen weg te gaan en te kiezen voor zijn ware liefde, de akoestische gitaar en de akoestische blues.

A.P. Meister kan steunen op de jarenlange podiumervaring bij zijn vorige groep, maar de inspiratie voor zijn solowerk ging hij zoeken in andere roots genres, zoals folk, blues, country, jazz gekruid met literaire teksten, een getalenteerd singer-songwriter waardig. Dat deze man zich verdiept in literatuur en zelfs gedichten uitgeeft is duidelijk merkbaar aan de verbeeldingsrijke en dikwijls poëtische teksten met een donker kantje. Hiermee is de toon van het album gezet. "Mindflower, Thorn" heeft zijn naam niet gestolen en is een album wiens melancholische toon lang blijft nazinderen.

A.P. Meister heeft niet veel meer nodig dan zijn groezig, donkere stem en een akoestische gitaar tokkel om ons te overtuigen. Weinig mensen kunnen zo dicht in de buurt komen van een duistere grootheid als Tom Waits qua composities en qua sfeer. Maar er is meer dan dat. Je gaat veel plezier beleven aan dit album in deze kille herfstdagen bij een knisperend haardvuur, want gans het album is één warme, bluesy-roots omhelzing. Meister kent zoals een J.J. Cale de kunst om je innig te omarmen in een laid-back sfeer en zuigt je met zijn warme, donkere, rauwe stem als het ware zijn wereld in. Bovendien is hij een uitmuntend fingerpicker en slidegitarist en weet hij hiermee elk nummer de juiste subtiele toets mee te geven.

Ook de prachtige tweede stem van zangeres Ebba Dagdotter wordt enkel gebruikt op passende momenten in de refreinen, om het geheel zo sober mogelijk te laten klinken en wanneer ze meer op de het voorplan treedt, herinnert ze ons aan de breekbaarheid van Chris & Carla, zoals in het dromerige “Sycamore Street”of de weemoedige blues “Lost At Sea”. Vele nummers hebben ook dat heerlijk verhalende van een Randy Newman, zoals de opener “Beggars And Kings”, het heerlijk fingerpickende en bluesy “The Company Of Snakes”, opgevuld met een dartel schuivende slide, of het richting “You’ve Got A Friend In Me” uitgaande “Great Illusion Rag”. Soms haalt Meister zijn elektrische gitaar terug boven, zoals in de heerlijke "Stairway To Heaven" intro in “Nightsong”, dat verrassend kantelt naar een donkere Gutter Twins meets Calvin Russell song. Bij de afsluiter “All That Remains “trakteert hij ons nogmaals op een portie hopeloosheid à la Calvin Russell, versterkt door de priemende backing vocals van Ebba Dagdotter.

De klap op de vuurpijl is het negen minuten durende maar steeds boeiende “Slow Burn”, dat filmisch van start gaat met een wijds solerende elektrische gitaar die scheurt en grolt met rootsige distortion, om dan in slenterende JJ Cale stijl een triest verhaal uit de doeken te doen over een teleurstellende zoektocht naar houvast en steun, onderbroken door beklijvende bezinningsmomenten die je kunt vinden in de heerlijke gitaarsolopartijen.

Meer dan een uur hebben we genoten van het heerlijk debuutalbum van A.P. Meister, wiens naam wel toepasselijk is voor de kwaliteit die hij aflevert in “Mindflower, Thorn”. Dit belooft voor de toekomst.

Blowfish

 

Artiest info
Website  
Myspace  

CD Baby

Label : OneLostSoul