THE WEATHER STATION - THE LINE

De songs van Tamara Lindeman uit Ontario hebben de kleur van herfstbladeren en het desolate van winterochtenden. Nochtans schreef zij haar poëtische teksten in lente- en zomerseizoen. Zij haalde er een gans arsenaal instrumenten bij om alle gemoedsschakeringen nog meer diepte te geven. De banjo overheerst en cello’s en violen zweven boven het winterlandschap met een tristesse die zich aan de ziel vast haakt. Multi-instrumentaliste Tamara speelt behalve banjo nog gitaar, melodica, moog, accordeon en piano.

Daar stopt het niet mee, want de Canadese band ‘The Weather Station’ bestaat uit een intens spelend ensemble waarin verder nog acht muzikanten en soundscapes betrokken zijn. Met cello, viool, mandoline, akoestische gitaar en drum weven o.m. Simon Borer, Jack Donovan, Dwight Schenk en de cellisten Amy Laing en Jay Hosking atmosferische schoonheid doorheen de twaalf songs. Tamara’s etherische stem maakt van elke song een miniatuurpareltje, waarin onpeilbare droefheid en rouwgevoel zich als mythische gedaantes aan de schaduwrand bewegen. Het bloedmooie instrumentale ‘Amaranth’ met ijle backingzang drukt tegelijk hartzeer en genezing uit.

‘The Line’ verdwaalt in datzelfde mistroostige landschap waarin ook Bon Iver en Cat Power een uitweg zoeken reikend naar het licht aan het uiteinde van de tunnel. Geen grote passies maar intimistische belijdenis in dichterlijk melodische verzen. In het wanhopige ‘March’, dat plots afbreekt, lijkt Tamara rond te draaien in een bodemloze put van duisternis. In ‘Can’t Know’ lijkt een ijzige wind het verdriet nog wat aan te blazen. Maar het is haar delicaat banjospel dat de magie creëert en doet huiveren.

Tamara producete en schreef naar het schijnt deze eerste full cd als reactie op een teveel aan hartzeer na een liefdesbreuk. Haar kwetsbaarheid blijkt uit elke zanglijn en in ‘The Hunter’ hoor je het gevecht tussen haar woede en haar behoefte aan een veilige plek, ergens in de kosmos waar het kind in haar nog ongeschonden is. En ‘Nothing I’ve Seen’ met visuele beeldspraak, lijkt de muzikale versie van ‘De Schreeuw’ van Edvard Munch, maar dan mooier en vrouwelijker teder. Verlies doet lijden maar dit album is een winst voor elke gevoelsmens die delicate schoonheid en emotie in zijn puurste vorm weet te herkennen.

Marcie

 

Artiest info
   
Myspace  

Label: Mountain Bed