THE PINES - TREMOLO

Singer-songwriters David Huckfelt en Benson Ramsey ogen op het hoesje als twee outlaws, verdwaald in deze moderne tijd. Met hun tijdloze songs evoceert het folky duo ‘The Pines’ oude landschappen, waar het spel van licht en schaduw eeuwig lijkt te duren. Hun songs roepen zowel weidse vertes op als de nagloed van een verlaten kampvuur, waar de geesten nog niet zijn vertrokken.

David en Benson hebben hun wortels in Iowa, verbleven lange tijd in Arizona, waar zij een muzikaal verbond sloten, en settelden zich tenslotte in Minneapolis. In 2004 brachten zij hun debuutalbum uit, gevolgd door het schitterende ‘Sparrows In The Bell’ drie jaar later. Op dit nu derde album speelt David Huckfelt weer akoestische gitaar. Brendan Ramsey speelt naast akoestische ook elektrische gitaar. Deze zoon van Bo Ramsey, - ook een bevlogen singer-songwriter, tevens producer -, zingt en schrijft eveneens. Bovendien speelt hij piano en harmonica. De cello uit hun Sparrow album is er niet meer bij, maar wel jazzbassist James Buckley en drummer J.T. Bates, allen uit Minneapolis. Ook vader Bo speelt elektrische gitaar op een vijftal nummers. Met nog Alex Ramsey op keyboard werd het haast een familiezaak.

De tien poëtische songs - één instrumentaal – in een broze gevoelsbedding herinneren aan Nick Drake en Damien Rice, maar hebben een eigen intrigerende kleur, terra en oker, waarover de somberte van laaghangende wolken schuift. Benson speelt prachtige slide, zoals op het openingsnummer ‘Pray Tell’, en die emotionele gevoelsstroom vliedt verder in alle volgende nummers, allen zelf geschreven op twee covers na. De songs gaan over vervreemding, bizarre dromen, de melancholie van het leven, vrienden en geliefden en de spookbeelden die je kunnen besluipen. De maan als metafoor voor het ongrijpbare duikt vaak op in de songteksten, steeds poëtisch maar met een gekarteld randje. Je voelen als een buffel in de buik van een walvis, is eens een andere expressie van het bluesgevoel.

Het lijkt erop of zij zich nog het meest thuis voelen in de bluesbedding. Zowel ‘Spike Driver Blues’ - aan Mississippi John Hurt ontleend - als het bloedmooie ‘Lonesome Tremolo Blues’ blijven aan je ribben kleven. Ook ‘Shiny Shoes’ is van weemoed doordrongen omwille van het onomkeerbare en de hoop die je staande houdt. In ‘Behind The Time’ zingt Ben of David “there is a touch that can free the captive mind”. Net zoals hun melodische songs die bevrijdend werken voor ingeklemde emoties.

Marcie


 

 

Artiest info
Website  
Myspace  

Label: Red House Records
Distr.: Music & words