NICK CAVE & WARREN ELLIS - WHITE LUNAR

Zet Nick Cave op een eiland, in een woestijn, in een verwilderd bos of op een drukke verkeersader en hij zal er muziek maken. Is het geen rock, pop of grunge, dan eventueel een soundtrack. In het verleden leverde deze Australiër, tevens dichter en romanschrijver, al schitterende filmmuziek voor films waarin de hoofdrolspelers tragische helden of heldinnen uitbeelden, outcasts, verraders, geplaagde figuren of verdoemden. Maar ook composities voor minder bekende documentaires.

Nu werd er op twee Cd’s een compilatie uitgebracht met soundtrackfragmenten en composities waarin ook violist Warren Ellis mee betrokken is. Het resultaat komt neer op bijna twee uur weergaloze onderdompeling in atmosferische muziek die los van het filmscenario beelden oproepen, ook al heb je de films niet gezien. De films in kwestie zijn ‘The Assassination Of Jesse James By the Coward Robert Ford’, een westerndrama, ‘The Proposition’, een noodlotswestern met Kaïn en Abel reminiscenties en ‘The Road’ een huiveringwekkende apocalyptische thriller. Van deze laatste zijn zes nummers samengebracht in het totaal van zeventien nummers op Cd. 1. De muziek is navenant. Orkestratie, violen en piano maken de sfeer onheilspellend, tragisch, en soms zelfs sacraal. Van het gewelddadige uit de films is niets meer te bespeuren, van de tragiek des te meer. Het sublieme ‘Martha’s Dream’ en ‘The Rider Song’, een van de zeldzame nummers waarin Nick Cave voor zich uitzingt, grijpen naar de keel. Het fragiele ‘The Beach’ met nostalgische pianobegeleiding aarzelt tussen heimwee en tederheid.

Op Cd 2 vind je zes selecties uit ‘The Girls of Phnom Penh’ over de seksindustrie in Combodia, waarvoor Cave & Ellis de filmscore leverden. Bij het beluisteren denk je best niet aan de verscheurende afscheidscènes en de gewetenloze uitbuiting. De kracht van het instrumentale duo bestaat er immers in dat zij bijzonder suggestief te werk gaan. Met die beklemmende ondertoon in hun muziek, samengaand met de orkestrale uitvoering, weten zij als de Aischylus en Euripides van deze eeuw de universaliteit van het onafwendbaar lijden te evoceren. Ook de muziek bij de documentaire ‘The English Surgeon’ roept insgelijkse tragiek op. De vier fragmenten uit ‘The Vaults’ zijn meer experimenteel. De ijle kosmische muziek lijkt geplukt uit het heelal op een ogenblik dat de schepping nog moest plaats vinden. Viool, cello, klokken en de wind zoeken doelloos hun weg in een wereld van kometen en sterrenregen.

Behalve hier en daar wat geluidsexperimenten en bizarre achtergrondgeluiden vormt dit dubbelalbum, niettegenstaande de onderscheiden films, een homogeen geheel dat je best niet in een depressieve bui volledig laat afspelen. Wil je echter een tijdspanne genieten van sublieme als het ware klassieke muziek met viool en piano, dan is deze ‘White Lunar’ Nick Cave’s persoonlijke kathedraal waar je wordt binnengeleid.

Marcie



 

Artiest info
Website  
Label: Mute Records  

Distr.: EMI