NICO BACKTON & WIZARDS OF BLUES -ROOTS AND STORIES

Ook in Gent worden blijkbaar wonderkinderen geboren. Nico Backton begon op zijn 7de al piano te spelen en vijf jaar later op gitaar. Om al op je 12de jaar de blues te hebben is wat vroeg, dus trok Nico liever naar de Jazzstudio in Antwerpen. Maar de blues kruipt ook in jonge lichamen, al zou je afgaande op Nico’s hese stem eerder een veteraan veronderstellen. Maar hij is amper halfweg dertig. Niettegenstaande zijn jonge leeftijd legde hij al een lange weg af in het bluescircuit. In de Benelux toerde hij met verschillende reisgezellen, zijn maten in de blues, zoals o.m. de Belgische Marc Lelangue en de Italiaanse Crivellaro.

Ondanks de lokroep van de jaarlijkse Gentse feesten en het stedelijk animo aldaar wenkte het zuidelijk Frankrijk dwingender, want Nico settelde zich inmiddels in het Franse Perpignan. Daar vond hij drie medemuzikanten op zijn weg, die ook op deze ‘Roots and Stories’ hun klasse bewijzen. Harmonicaspeler Richie Faret schittert gewoon op ‘Valentine’s Day Blues’. De twee andere Wizards zijn bassist Chris Michel en drummer François Miniconi. De band trok als een orkaan door het festivalcircuit in Frankrijk, hier en daar een hoofdprijs wegkapend en overal fans verzuchtend achterlatend. Parallel brachten zij twee albums uit. Hun debuut dateert inmiddels van 2006.

Nu is er hun derde, waarop twaalf songs, mix van countryblues, boogie en folk, alles akoestisch. Behalve de eigen songs zijn ook de traditionals en enkele covers ingepast als eigen arrangementen, zoals het intense ‘Louise Blues’ van Big Bill Broonzy, door Nico vertolkt als een verre neef van Ian Siegal, Chris Farlowe of Leadfoot Rivet. Multi-instrumentalist Nico begeleidt zich met wisselende gitaren, 12-string gitaar of dobro, en verder nog met Hammond en piano.

‘Dig That Boogie’ is een song om verliefd op te worden. Bij het aangrijpende en invoelende ‘Bad Times’ word je stil. ‘Tipitina’ flirt op de klanken van Nico’s piano en Miniconi’s drum met de sound van New Orleans. Zelf prefereer ik ‘My Roots’ dat gaandeweg van ritme verandert en bluesiconen als Muddy Waters en T-Bone Walker eert. Op ‘Baby, I Love You’, bespeur je zelfs een vleugje ‘Joseph Spence’. In de laatste drie nummers keren Nico en zijn Wizards terug naar de bron met Leadbelly’s ‘Goodnight Irene’, prachtig gezongen, en ‘T-Model Ford Blues’, een hulde aan de ‘survival’ bluesman met zijn gitaar en whisky. Het album sluit af met de klassieker ‘Cigar Box Babe’, waarbij Nico zelf naar een sigaarbox grijpt.

Begrijpelijk dat deze zanger/bluesgitarist naar Frankrijk uitweek, want zijn blues heeft internationale uitstraling. Alle songs worden persoonlijk benaderd, ingeleefd, zich eigen gemaakt en vertolkt alsof het de eerste keer is. Deze band verdiept zich duidelijk in de blues van de bluespioniers, die vanuit hun bluespassie het publiek wisten te magnetiseren. Mocht ik ergens op een straathoek hun ‘Cigar Box Babe’ horen spelen, zelfs de politie of een blizzard kreeg mij daar niet weg.

Marcie

 

Artiest info
Website  
Myspace  

Booking: Starassoprod.
video
Label: Naked Productions
Distr.: Bertus