JIMMY McINTOSH - NEW ORLEANS TO LONDON

Blues Boulevard haalt voor de zoveelste keer weer een pareltje boven dat tussen de mazen van het net geglipt is. Enkele jaren geleden verscheen immers de prachtige gitaarplaat van de minder bekende maar uitstekende gitarist uit Las Vegas, Jimi Mc Intosh. Een echte side-man, die voor het eerst in het voetlicht durft te treden met zijn debuut "New Orleans To London". Een plaat die, zoals de titel al aangeeft, twee sterke invloedssferen heeft: New Orleans en London. Op beide plaatsen heeft hij de plaatselijke "créme de la créme" achter zich kunnen scharen. Van New Orleans was dat zowat de ganse Neville Brothers band en van de U.K niemand minder dan Ron Wood van de Stones en mystery guest "Hot Rod", oftewel... Jeff Beck, die omwille van contractuele verplichtingen zijn naam verborg achter zijn passie, want naast gitaarspelen is Jeff Beck inderdaad een hot-rod fan in hart en nieren. Dat Jimmy Mc Intosh dus wel wat betekent in muzikantenkringen lijkt ondertussen wel duidelijk.

De cd opent met een funky knipoog naar de Meters in "Biker Babe". Daarna het knappe "It Was Just A Virus" waarin Ivan Neville vocalen voor zijn rekening neemt terwijl op gitaar naast Jimmy zelf ook nog Ron Wood en Jeff Beck opduiken. Geen overladen nummer echter, integendeel, een laid back, melodieus en bluesy nummer waarin de drie gitaren fijn door mekaar weven, enkel drie profs kunnen dit op deze manier. Het instrumentale "Mama Funk is een echte Nawlin's jampartij waarbij je tot je knieën in het funkmoeras verzinkt. George Porter zal goedkeurend glimlachen bij het horen van deze track want bassist Rochon Westmoreland geeft zich helemaal terwijl Ron Wood voor extra diepte zorgt op baritongitaar. We blijven in dezelfde sfeer verder gaan op G-Spot waarin het duidelijk wordt wie er achter schuilnaam "Hot Rod" schuilgaat, Jeff Beck's handtekening is nu eenmaal te herkenbaar. Het rustige "Woody" roept herinneringen op aan het werk van een ander meestergitarist Scott Henderson, een persoonlijke vriend en mentor. Een zeer harmonieus, jazzy en relaxed nummer is dit geworden. "A.K.A Papa Funk" is een ode aan Art Neville" en is weerom een mieterse Meter's geïnspireerde instrumental. In "Slave" is Ron Wood dan weer op bekend terrein want deze Stones cover krijgt hier een extra lange instrumentale uitvoering. Daarna, in "Rogent", een heerlijk kabbelend instrumentale slow blues is Hot Rod naast Jimmy ook nog even van de partij met wat fenomenale, bijna virtuoze licks. Bij beide heren hoor je zowat het speelplezier van de snaren druipen terwijl ze hun gitaarpartijen over mekaar weven in een rustig laidback atmos sfeertje. Pure magie.

Zo groeide een cd, waarbij enkel voorzien was dat Ron Wood op de Stones cover "Slave" zou meespelen, uit tot een cd vol grote namen, want Ron kende natuurlijk de Neville brothers en Jeff Beck, en toen hij hoorde dat Jimmy deze mensen zo bewonderde waren enkele telefoontjes voldoende. Jeff greep zijn gitaar en speelde op drie nummers mee, Ron Wood eveneens en zo ook Art, Cyril en Ivan Neville, zelfs op meerdere nummers. Het resultaat is een erg knappe cd die in geen enkele cd-kast van New Orleans funk liefhebbers mag ontbreken en nog minder bij de gitaarfreaks. Jullie weten wat te doen dus... aanschaffen.


(RON)

 



 

Artiest info
Website  
   

Label: Blues Boulevard
Distr: Music Avenue