V.A. THE SONGS OF CY COLEMAN - THE BEST IS YET TO COME

Dit jaar zou hij zijn tachtigste verjaardag gevierd hebben, had hij tenminste nog geleefd. Maar in november 2004 stierf Seymour Kaufman, alias Cy Coleman, met in zijn nalatenschap een rijk gevarieerde songschat, bestaande uit o.m. musicalstandards, pophits - Big Spender - en jazzcomposities. Als wonderkind gaf Cy al op achtjarige leeftijd pianorecitals. Op het einde van zijn leven keerde hij met het ‘Cy Coleman Trio’ naar zijn jazz/roots terug. Daartussenin lag een uiterst productief leven.

De in 1929 geboren Seymour groeide op in de Bronx en kende doorlopend succes met zijn muziek voor Broadwayshows, TV-specials en filmscores. Uit al dat materiaal werden thans dertien songs geselecteerd die Coleman o.a. samen met Carolyn Leigh of later met Dorothy Fields neerschreef. Die laatste samenwerking duurde tien jaar tot aan haar dood in 1974 en leverde een pareltje op als ‘You Fascinate Me So’, hier gezongen door Sam Phillips, waarover een waas van treurnis hangt. Zij is een van de twaalf zangeressen die aan dit tribuut aan Cy Coleman hun medewerking gaven. Initiatiefnemers van het project waren Kenny MacPherson en Jamie Cerreta.

Alle songs in deze compilatie zijn liefdesongs, zogenaamde ‘torch’ songs, waarin gekwetste vrouwen het teloorgaan van de liefde betreuren, - meestal verdwijnt de man aan de horizon -. Vooral vrouwelijke artiesten kunnen met dergelijke intensiteit expressie geven aan hun scheidingssmart vanuit een jazzy of bluesy feeling. De songteksten en de medemuzikanten maken het hen weliswaar gemakkelijker om het verzengende van die liefde te laten schrijnen.

Dat is grotendeels de verdienste van producer Dave Palmer, die blijkbaar de formule kent om tot de kern van de vrouwelijke ziel door te dringen. Hij arrangeerde de songs van Coleman en gaf er een diepere gelaagdheid aan. Zo krijgt het bloedmooie smachtende ‘That Was Then And Now is Now’, gezongen door Ambrosia Parsley een desperate ondertoon, als het ware een smeekbede om een nieuwe start. De klarinet en tenorsax intensifiëren de weeklacht. Bovendien beroert Palmer met veel gevoel de toetsen van zijn Steinway piano. En tussen de bevlogen medemuzikanten in de studioband zitten o.m. nog bassist Reggie Hamilton, percussionist Jay Bellerose en klarinettist John Yoakum .

Door Palmer’s onconventionele benadering worden Coleman’s songs gloednieuw en krijgen zij er een dimensie bij. Alle zangeressen maken ten volle gebruik van Palmer’s inlevingskunst. Onder hen Patty Griffin met het titelnummer, Sara Watkins en Madeleine Peyroux, die zich laten kennen van hun fragiele, sensuele of nostalgische kant. Alleen Julianna Raye en Jill Sobule geven wat feller weerwerk. Moeilijk dus te kiezen uit dit sfeeralbum, waarop alle zangeressen ervaring lijken te hebben met de liefdespijn. Nikka Costa vat het in ‘The Rules Of The Road’ samen als ‘hoe glansrijker het gloeide, hoe langer het brandt’. De verrassendste ontdekking is echter rockzangeres Fiona Apple, de enige die twee songs vertolkt. Haar inleving is gewoon die van een zwoele tragédienne. Bij ‘I Walk A Little Faster’ kan je niet anders geloven dan dat het haar zelf overkwam.

Iedereen die aan dit eerbetoon aan Cy meewerkte, met arrangeur/pianist en zangeressen voorop, droeg ertoe bij om van dit album een meesterwerkje te maken, alsof je je in een exclusief gezelschap bevindt, ‘that kind of crazy world’, waarin gevoelsartiesten kunnen opgaan.

Marcie




 

Artiest info
Website  
   

Label: New West Records
Distr: Sonic Rendezvous

 

CY COLEMAN, 1929-2004