Celilo is de naam van een in 2004 opgerichte zesmansformatie. Hun groepsnaam werd ontleend aan de oudste stad in de staat Amerikaanse Oregon waar de groepsleden in Portland ook al hun vaste thuishaven hebben. Vorig jaar in oktober kwamen ze voor het eerst onder mijn aandacht toen ik hun ep-tje “Bush Pilot” mocht bespreken. Dat was een verzameling van zes nieuwe songs en 4 live-tracks die dienst moest doen als voorbode voor hun nieuwe vierde full-cd “Bending Mirrors”.

Dit splinternieuwe schijfje met 13 songs bevat ook 5 tracks die eerder al op die ep te horen waren: “Bush Pilot”, “Easter Lily”, “Pink Sofa” (in duet met Annalisa Tornfelt), “Pleistocene” en ”Wy-am” (over vriendschap en respect voor de oeroude Indiaanse tradities), liedjes die ook hier nog steeds tot de beste nummers op het album behoren. De groep rond zanger en songschrijver Sloan Martin werd door mij in die eerdere bespreking al vergeleken met o.a. “My Morning Jacket” en “Band Of Horses”, voornamelijk omwille van de met Jim James en Benjamin Bridwell vergelijkbare zangprestaties van de frontman maar ook de muziek van Celilo hoort thuis in diezelfde categorie.

Dromerige en fragiele rootspop over het leed en de ellende in deze wereld en in het hemels mooie, zachte walsje “Bush Pilot” naast een verhaal over emotionele eenzaamheid ook een hartverscheurende, kwetsbare melancholie. In de meeste liedjes is er een onderliggende dreiging aanwezig waardoor de muziek uit zijn voegen dreigt te barsten, hetgeen telkens net niet gebeurt. Die intrigerende, mystieke sound is het handelsmerk van Celilo en de maturiteit die de groep door de jaren heen heeft opgebouwd krijgt in deze songs op “Bending Mirrors” een voorlopig hoogtepunt.

Zelden wordt er echt doorgerockt omdat de ingehouden drang om muzikaal te exploderen net nog onderdrukt kan worden. Ook de songteksten hebben inhoud en een boodschap te brengen. Naast de hierboven reeds vermelde songs luisteren wij ook met plezier naar het ritmisch frequent wisselende en zeer sterk gezongen “Winter Pills”, het tragische liefdesverhaal in “Piñata”, het in harmonie gezongen “Sunken Ships”, het wat ruwere werkje “Sirens Of Metropolis” over eenzaamheid en verlies en tenslotte het prachtige “Clatter Of Hooves”.

“Bending Mirrors” is de Americana-plaat waarmee Celilo eindelijk op grotere schaal zou moeten doorbreken want deze op prachtige muzikale geluiden gezongen liedjes moeten NU gehoord worden.

(valsam)