De nu 62-jarig zanger/harmonicaspeler James Harman is één van de meest vooraanstaande blanke mondharmonica spelers van de Amerikaanse Westkust die we reeds meerdere malen konden bewonderen in zowel België, als in Nederland. Zo was hij te gast in 2008 in de Banana Peel in 2008, maar ook dit jaar was hij te zien op een aantal festivals zoals de Nacht van de Blues in Wuustwezel, het Kwadendamme Bluesfestival en het Spring Blues Festival in het Waalse Ecaussinnes.

Harman kreeg op zijn vierde al pianolessen, maar zijn interesse richtte zich eigenlijk meer op de mondharmonica. James luisterde al vroeg naar blues op de ‘zwarte’ radiostations en was amper zestien jaar toen hij al een professioneel blues performer was. Het begin van zijn professionele carrière dateert al van 1962, toen hij zijn eerste singeltje opnam en hij een rondreis door de States startte. Geen gemakkelijke klus, want in Chicago, New York, Miami of New Orleans zat men niet te wachten op een dergelijk jong muzikantje. Toen hij in ’70 naar Californië verhuisde begon het tij te keren. Blijkbaar had men daar wel oren naar wat James te bieden had en algauw verkeerde hij in het aangename gezelschap van kerels als Rod Piazza, ook Henry Vestine, Bob Hite en Alan Wilson van Canned Heat. Hij fungeerde als frontman van The Icehouse Blues Band waarmee hij vier lp’s opnam. Twee maagbloedingen en evenveel echtscheidingen brachten hem op het randje van het leven. Toch bleef hij niet bij de pakken zitten. Hij richtte zijn eigen band op "The James Harman Band", met aan zijn zijde piano- en Hammond wonder Gene Taylor. James zou ook nog deel gaan uitmaken van The Blasters, met o.a. David "Kid" Ramos. Zijn keiharde doorzettingsvermogen werd keer op keer beloond wat resulteerde in nog maar eens veertien albums.

Zijn inspiratie vindt hij bij harmonicagrootmeesters zoals Little Walter, Sonny Boy Williamson en Walter Hornton. Muzikale hoogtepunten kent hij in de jaren 90 bij het Black Top label. Zo verscheen in 1994 het album "Cards on the Table", een plaat waarop onze Southern traditionalist iets bijzonder uitstraalt. Onder het motto "Rhythm is the universal language" laat, mondharmonica goeroe Harman, op 13 tracks horen dat blues weldegelijk een eigentijds geluid kan bevatten. Elf van deze songs zijn zelf geschreven, waarop hij wel degelijk bewijst dat hij kan componeren.

De James Harman band kent vele bezettingen, maar steeds heeft hij een zeer fijne neus voor talent. Op deze CD weet hij zich te omringen met Jeff ‘Big Dad’ Turmes, Robby ‘Sugar Boy’ Eason en Michel ‘Buster’ Cherry. In datzelfde jaar 1994 werd Turmes bassist bij The Janiva Magness Band en een jaar later trouwt hij met Janiva. Jeff Turmes horen we hier op bas, saxofoon, piano, clarinet, en zelfs op gitaar in de titeltrack en elektrische 'bottle neck' gitaar in het nummer "Sparks (start flyin')", een song die hij zelf schreef met 'Icepick' Harman. Ook Anson Funderburgh is als gastgitarist te horen in "Temporary Blues".

James Harman’s "Cards on the Table" is daarbij een mooie re-release van het Hepcat label, waardoor dit label de blues weer leuk en vernieuwend maakt en vooral ook aantrekkelijk voor een nieuwe bluesgeneratie, mocht die er nog niet zijn.