Rhythm and Blues ontstond midden jaren ’40 vanuit jazz, blues en gospel en mag beschouwd worden als één van de voorgangers van de latere rock ‘n’roll. Het werd gespeeld door Afro-Amerikaanse artiesten die afkomstig waren uit vooral stedelijke milieus. In de beginjaren bevatte R&B sterke invloeden uit de jazz en de jumpblues, maar het beïnvloedde op zijn beurt ook de jazz. Pas later (begin ’60) evolueerde de Rhythm & Blues meer in de richting van soul.

De prille beginjaren van het genre, met name de periode 1946 tot en met 1955, wordt via deze Jazzclub / Verve compilatie schitterend geïllustreerd met twintig zorgvuldig geselecteerde songs. Hier en daar treffen we wat bekende namen aan zoals Dinah Washington, T-Bone Walker, Sceamin’ Jay Hawkins en Lightnin’ Hopkins, maar daarnaast maken ook mindere goden als ‘Preacher’ Lee Greaves of Junior Tamplin deel uit van deze verzameling, terwijl de kwaliteit constant hoog wordt gehouden.

Interessant zijn ook de thema’s die deze songs aansnijden, zoals drank(misbruik), generatieconflicten, (on)trouw en natuurlijk sex, weliswaar in bedekte termen. Vaak spreken de titels al voor zich. Wat dacht u bijvoorbeeld van ‘Jet Propelled Papa’ (Helen Humes), ‘Joy Juice’ (Dinah Washington), ‘Beer Drinking Baby’ (Eddie ‘Clearthead’ Vinson) en ‘Papa Said Yes, Mama Said No, No, No’ (‘Preacher’ Lee Geaves)?

Het is moeilijk om hoogtepunten aan te stippen op de cd. Deze heeft meer iets van een alle-twintig-goed collectie, die elke jazzliefhebber zal weten te bekoren.

Dit is vooral heerlijke muziek waar we ongecompliceerd blij van worden en die pompend en swingend als een trein voor de good vibes in de auditieve compartimenten van onze hersenen zorgt . Luisterend naar deze collectie overvalt ons meteen het sterke verlangen om totally relaxted over de E40 te cruisen, bij voorkeur in een oude Chevrolet. Eventueel met een Twingo lukt het ook nog net. De crisis!

Shake