John Alexander is een roots en bluesmuzikant uit het Schotse Glasgow. Hij leefde lange tijd in Nieuw Zeeland en is een fervent reiziger, die ondermeer de U.S doorkruiste. Over zijn leven en reizen in die plaatsen en zijn thuisland gaan zijn "vertellingen", gestileerd in blues, folk en Americana songs. Die songs werden voor deze cd opgenomen in een afgelegen kerkje aan de rand van Loch Torridon, een prachtig mooi meer in de Schotse Highlands, en enkele songs dan weer gewoon in een achterkamer van een flat in Glasgow.

Akoestische geluidsschilderijtjes zijn het kader voor zijn reisverhalen, dromerig en sober, voorzien van gitaar, slide, een staande bas en een banjo. Zijn verweerde stem weerspiegelt zowat zijn leven, getekend, maar vooral vastberaden te overleven. De opener "Making Waves" klinkt ruig door de slide die er in fungeert, maar in de opvolger "Skin" is het hoofdelement een banjo die als rootsy achtgrond dient. In het uiterst mooie "Silver en Blue" schuiven de donkere wolken zowaar wat weg en breekt de zon door. Het vele reizen brengt natuurlijk heimwee met zich mee, en daar krijgen we vervolgens een flinke portie van, in respectievelijk het folkgetinte "Carry Me Home" en het meer Americana gerichte "Going Home".

Ook wat puurdere traditionele country invloeden vinden we terug in enkele songs zoals "Bridge Of Kings" en het prachtige "Early Rise". Het apart klinkende "Sway" dat overigens ook als single verschijnt, heeft zelfs een aanstekelijk walsritme. John's invloeden zijn naar eigen zeggen: Muddy Waters, Robert Johnson, Dylan, Mark Knopfler, John Martyn, Greg Brown en John Butler Trio. Dat is inderdaad duidelijk voelbaar in zijn sterke vertelstijl van zijn teksten en zijn mooie gitaarwerk. Zijn vorige releases werden al goed ontvangen en met deze nieuwe opnames lijkt het erop dat een grotere doorbraak voor de deur staat. Met "Rain For Sale" spreekt John Alexander immers zowel de folk-, Americana als bluesliefhebbers aan. Een singer-songwriter die origineel klinkt in zijn aanpak en weet te boeien met zijn prachtig vertellende stijl. De PR- man of vrouw die de term "Dustbowl Blues" voor zijn muziek gevonden heeft, sloeg de nagel op de kop, want dat is de perfecte naam voor deze muziek, en het hoesje geeft diezelfde sfeer weer van verlaten vlaktes, lange reizen, eenzaamheid en heimwee naar huis. Een perfect voorbeeld is dit van wat wij recensenten een "groeiplaat" noemen. Hoe meer draaibeurten, hoe beter het klinkt...Overtuig jezelf.

(RON)