Zweden blijft ons maar verbazen. De ene keer met verstilde alt-country, de volgende keer met perfecte pop en nu weer met een huiveringwekkende portie Americana. Voor deze verrassing is nu Richard Lindgren verantwoordelijk. Ook daar zijn er artiesten die drie cd's per jaar uitbrengen. Lindgren is wat dat betreft een stuk zuiniger. Tussen iedere studioplaat van hem ligt ongeveer een drietal jaren. Na een dergelijk lange periode kan er echter ontzettend veel zijn veranderd: een nieuwe wereldleider en een kredietcrisis.

Zodoende is ook de cd "A Man You Can Hate" (2008) weer net een tikkeltje anders dan de eerste rauwe titelloze debuutplaat "Richard Lindgren" uit 1996 en de volwassen opvolgers "Postcard From Elsehere" (2003) en "Salvation Hardcore" (2006). Je zou gerust kunnen zeggen dat Lindgren voor de vierde keer debuteert. Een totaal andere plaat trouwens dan zijn voorgangers, want waar artiesten tegenwoordig stoppen met het opnemen van cd's, komt Lindgren met een dubbelaar op de markt met 18 songs, allemaal originals, waarmee hij in de voetsporen treedt van collega’s als Dylan/The Band/Young/Springsteen. Het levert wederom een hele mooie plaat op. Een plaat die zich, net als zijn voorganger, wentelt in de melancholie van het hoge Noorden, maar ver blijft van de mystieke soundscapes die zo vaak onlosmakelijk verbonden blijken met de wat somberdere klanken uit Scandinavië.

Maar de verrassing is dat onze troubadour nog juist geen jaar na "A Man You Can Hate" op de proppen komt met zijn nieuwe werkstuk, "Poets Drown In Lakes", live opgenomen met een kleine begeleidingsgroep op 15 april van dit jaar in de Gertrudhallen in Lindgren's thuishaven Malmö.

Gaan we even terug naar die fantastische voorganger, "A Man You Can Hate", een CD met een stemmig en gevarieerd klankenpalet. Een klankenpalet dat fraai kleurt bij Lindgren's stem. Soms roept de nasale zangstem van Lindgren veel herinneringen op aan een jonge en onbezonnen Bob Dylan. De sfeer op dit album is echter dusdanig ingetogen en minder uitbundig, dat je nauwelijks het idee krijgt dat Lindgren te koop loopt met de verering van zijn jeugdhelden. "A Man You Can Hate" is van een beklemmende schoonheid en zeker voor insiders interessant spul. Wel is het zo dat pas na ettelijke malen luisteren de achttien onheilspellende en flink uitgesponnen nummers hun diepste geheimen prijsgeven. Dit botertrage album moet het hebben van onderhuidse spanning, boeiende songteksten en een donker bovenlaagje waar zelfs de meest doorgewinterde fijnproever even doorheen moet bijten. Doorleefde muziek die wordt gespeeld met een genadeloze intensiteit. Muziek met een heel donker randje, maar dat hoort een beetje bij muziek als deze.

Deze uit Malmö afkomstige singer/songwriter kiest nu voornamelijk voor apocalyptische en licht pretentieuze rock, maar wat hij met "A Man You Can Hate" heeft neergezet is indrukwekkend. In 18 songs weet hij een beklemmende atmosfeer te schetsen, die slechts af en toe wordt verlicht. Raspend en schurend, dan weer met bedrieglijk lieflijke akoestische gitaren en wijds Hammond B3 spel, wordt de luisteraar meegenomen op een reis door het diepe zuiden van de geest, die niet anders dan slecht kan aflopen zoals in het opener "Dead Man" en afsluiter "East ChestnutStreet" van CD1. Het is beklemmend, dreigend, donker, meeslepend en vooral erg mooi. Over het algemeen is "A Man You Can Hate" dus een melancholieke en meeslepende plaat geworden, zoals de meer ingetogen liedjes op deze CD1: "Back To Brno" en "A Man You Can Hate", maar zijn grofgevooisde stem komt ook goed tot zijn recht in de onheilspellende songs, als "Drunk On Arrival" en "From Camden Town To Bleecker Street".

"A Man You Can Hate" is geen plaats voor lichtzinnigheid. In hun thuisland Zweden kan het behoorlijk eenzaam zijn. Voeg daarbij nog het chronisch gebrek aan zonlicht en je begrijpt waar de donkere, onheilspellende sfeer vandaan komt. Er is geen ontwijken aan. Deze muziek neemt je mee voor een dolle rit op de highway to hell. Opgejaagd door alt.country-instrumentaria - producer Magnus Nörrenberg op tal van instrumenten naast Henrik en Sören Poulsen op respectievelijk bas en drums. En andere gasten als de Canadese zangeres Sarah MacDougall en de gitaristen Magnus Anderssonen en Svante Sjöblom - raak je al snel op desolate offroadwegen. "A Man You Can Hate" is niet vergelijkbaar met het gros van de Scandicana-platen die ons de voorbije maanden wisten te verblijden, dit is pure Americana met de voeten diep in de zuidelijke staten van Amerika. Je moet blijkbaar uit het hoge noorden komen, om dat op een werkelijk indrukwekkende manier op plaat te kunnen zetten.

En nu dan zijn livealbum, "Poets Drown In Lakes", dat eenvoud tekent in zijn geheel. Zelfs de hoes is volledig zonder enige franje ontworpen. Je krijgt alleen de noodzakelijke informatie bijgeleverd, over wie wat geschreven heeft en wie er meespeelt. Drie kwartier duurt-ie ongeveer, en daarna wilde ik eigenlijk alleen maar meer van dit moois. De cd is tot stand gekomen met de hulp van muzikanten Svante Sjöblom (dobro / National / banjo), Micke Nilsson (staande bas / vocals) en Janne Adolfsson (mandoline). De muziekstijl van Lindgren is niet echt veranderd. De nummers van "Poets Drown In Lakes", doen veel denken aan zijn album "Salvation Hardcore", een plaat die het ook moest hebben van meer eenvoud.

Verrassend slechts een nummer uit zijn vorig album, nl.het gruizige "From Camden Town To Bleecker Street" waarmee hij de plaat opent. En verder krijgen we een selectie uit zijn eigen songs met als uitschieters "Take Tomorrow", "At My Weakest" en "Grand Hotel", songs die we allen terugvinden tegen het einde van de plaat. "Heartbreak Hotel" van John Cale is me steeds bijgebleven als een groot klassieker, "Grand Hotel" met Lindgren's uitblinkend pianospel is er ook zo ééntje. Geef graag een * meer aan dit hotel. Naast deze zeven eigen songs treffen we ook twee covers, "On The Nickel" van Tom Waits en "Deportees" van Woody Guthrie, welgekozen nummers die naadloos aansluiten met de anderen.

Richard Lindgren mag zo langzamerhand wel beschouwd worden als één van Zweden beste songwriters, de negen songs op "Poets Drown In Lakes" zijn zonder uitzondering weer van grote schoonheid. Met name de teksten zijn ronduit prachtig, en blijven zelfs zonder muzikale ondersteuning meer dan overeind. Op de muziek zelf is overigens ook weinig aan te merken:er wordt fraai en ingetogen gemusiceerd door Lindgren’ begeleiders, die zo een ideaal klanklandschap creëren voor zijn prettig gruizige stem. Een overtuigend goede liveplaat.