Soms weten we zelfs bij Rootstime niet hoe we aan een cd-bespreking moeten beginnen. Meestal krijgen we cd’s met normale pop-, rock-, country- of bluesliedjes en kunnen we daar dan wel een zinvolle recensie over schrijven.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik met “In Monstrous Atttitude” - de derde cd van de in 1996 opgerichte New Yorkse groep ‘Dufus’ - voor een ongekende situatie ben komen te staan.
Het albumhoesje is een 12 pagina’s (http://www.thejeffreylewissite.com/Dufus-Monstrous-Attitude-CD-design.html) tellende digipak met op elke pagina bovenaan songteksten en onderaan een doorlopend stripverhaal dat getekend werd door antifolkartiest Jeffrey Lewis.

Tot daar aan toe is het voor ons nog redelijk beheersbaar, maar nu moeten we ook iets vertellen over de dertien nummers die op dit schijfje staan. Dat is heel wat gecompliceerder want drijvende kracht, groepsleider en volgens ons ook behoorlijk knotsgekke Seth Faergolzia heeft van elke track iets speciaals/raars gemaakt. Een kakofonische mix van omgevingsgeluiden, gepingel en getik op alles en nog wat, sporadisch opduikende muziekinstrumenten en cabaretesk gezang.

Het geheel doet ons een beetje denken aan de experimentele composities die Frank Zappa enkele decennia geleden produceerde. Freaky soundscapes en chaotische mengelingen van geschreeuw, geklop en kinderlijke, onafgewerkt lijkende composities, kortom een erg moeilijk te bevatten werkstuk.

We zijn via al deze onduidelijkheden hopelijk toch wat duidelijk geweest in deze omschrijving van de cd: het is iets dat enkel bij weirdo’s in de smaak zal vallen die niet noodzakelijk een melodie nodig hebben om naar een track van dit album over een onbeëindigde psychedelische ontdekkingsreis te luisteren.

(valsam)