HALFWAY – AN OUTPOST OF PROMISE

Wie dacht dat degelijke altcountryrock enkel in de VS gemaakt wordt heeft het wel degelijk mis, want het uit Brisbane, Australië afkomstige Halfway schaart zich met “An Outpost Of Promise” aan de zijde van grote namen als Uncle Tupelo, The Jayhawks of zelfs Wilco en Crowded House. De grondleggers van deze achtkoppige band zijn John Busby, Chris Dale en Elwin Hawtin die elkaar vonden in hun gemeenschappelijke bewondering voor Bruce Springsteen, Bob Dylan en de ronkende tonen van The Replacements en Big Star.

“An Outpost Of Promise” is het derde album van Halfway, dat in zijn volledige bezetting maar liefst acht bandleden telt. De grote doorbraak naar de top van het genre is er nog niet gekomen, maar met dit schitterende album staat de deur wel wagenwijd open. De productie lag in handen van Robert Foster, zanger-gitarist van de voormalige Go-Betweens terwijl de opnames in handen werden gegeven van Wayne Connelly , die ook al samenwerkte met The Vines, Josh Pyke en Silverchair.

Alle traditionele elementen zoals banjo, mandoline, pedalsteel, gitaar, keyboard en mondharmonica zijn aanwezig, maar Halfway weet ze wel met de juiste energie te mixen, waardoor je aan deze plaat een heerlijk positief gevoel overhoudt. Zulk een muziek mag de ganse dag door de huiskamer klinken, zonder één moment te vervelen. De plaat opent met één van de toppers van het album, de emotionele countryrockballade “Oscar”, een verwijzing naar bokser “Golden Boy” Oscar De La Hoya, dat met een perfecte instrumentale opbouw uiteindelijk gans het instrumentarium en de stemmen van de band aanspreekt in een poging iemands hersenspinsels te ontrafelen. De opvolger “It’s OK”, trekt mooi richting The Jayhawks en in het stevig rockende “Tell Them I Called” lijkt wel voorzien van een stevige Status Quo gitaarlijn. Een dromerige ballade als “Monster City” krijgt de juiste pedalsteeltoets aangemeten en in het met meeslepende mondharmonicatonen doorspekte “110” lijkt het wel of je Neil Finn van Crowded House aan het werk hoort evenals in het intiem droevige “Tortilla Code”. “Stevie” galmt dan weer als een beste Bruce Springsteen rockballade door de luidsprekers, maar het monument in het album is de hartverscheurende smeekbede “Sweetheart Please Don’t Stop”, dat na een meer dan vijf minuten durende strijd tussen stem en diep in de ziel snijdende elektrische gitaaruithalen je emotioneel uitgeput achterlaat met de zin “Hearts Home Love”. Als afsluiter van dit schitterende album mogen we genieten van het hartverwarmende liefdesverhaal “Bluebird Tattoo”, dat genoeg heeft aan een paar prachtige stemmen, een simpele gitaarrif en catchy mandolinetonen om je helemaal te verstillen.

Halfway heeft met “An Outpost Of Promise” zijn grenzen verlegd en één van de beste altcountryplaten in elkaar gebokst die ik dit jaar mocht beluisteren. Dit album is top en mag niet ontbreken in de platenkast van elke liefhebber.

Blowfish

 

Artiest info
Website  
 

video

Label: Plus One Records
Distr.: Sonic RendezVous