BRAD VICKERS & HIS VESTAPOLITANS - STUCK WITH THE BLUES

Na hun verrassend debuutalbum ‘Le Blues Hot’ kon je alleen maar hopen op een vlugge opvolger. Met het nu uitgebrachte ‘Stuck With The Blues’, ditmaal geproducet door bassist Dave Gross, worden de verwachtingen een voor een ingelost. Je vindt het allemaal: ‘feel good’ muziek, diepgang, originaliteit en respect voor de nalatenschap van de blueslegendes. Bovendien grijpen Brad’s bluesmaten, de Vestapolitans, naar juist die instrumenten waar ik een voorliefde voor heb: sax, klarinet, staande bas en Mississippi-getinte drum. Tevens werd pianist Arne Englund in het clubje ingelijfd, als het ware rechtstreeks vanuit Baton Rouge opgevorderd. Met zijn pianospel roept hij de ontspannen sfeer op van het zuidelijk Louisiana, naast deze van de bluesmood uit Texas, Alabama of Tennessee, kortom alle plaatsen waar Brad Vickers al is doorgereisd.

Zanger/gitarist Brad Vickers, afkomstig van Long Island, speelde immers met verschillende en befaamde bluesgrootheden, zodat hij vertrouwd is met Chicago blues, country, folkblues, rag, boogie en rockabilly. Samen met Margey Peters, - die hem ook hier weer terzijde staat met zang, elektrische bas en fiddle -, diept hij songmateriaal op gelieerd aan zijn idolen, Jimmy Reed en Tampa Red, - het leuke ‘I’m Betting On You’ -, aangevuld met eigen inspiratie. Het zwoele ‘Cold Fish’, met die suggestieve saxtonen van het fantastische blazersduo Jim Davis en Matt Cowan, doet qua impact niet onder voor een bluesklassieker als bijvoorbeeld ‘Spoonful’. Gastmuzikant Bobby Radcliff speelt hier gitaar, net zoals op ‘Coming And Going’.

Naast de door Chuck Berry geïnspireerde Rock’n’Roll nummers en het instrumentale ‘Vestapol Rag’ zijn de eigen songarrangementen van het duo ontsproten uit vruchtbare en gelaagde grondbodem alsof bluespioniers als Scrapper Blackwell en Memphis Minnie er hen naar toe hebben gegidst. Op ‘Deep Elem’ zingt Margey Peters met haar ijle stem als een Kate McTell naast deze van Brad, maar dan wereldser, aangevuurd door klarinet en drum. En op het slepende ‘Winding Boy’ met een sublieme tenor sax tovert zij een etablissement voor je geestesoog waar alle meubels met rood fluweel zijn bekleed. ‘Hobo Jungle’ met fiddle en contrabas doet dan weer denken aan een trein die in een spookstadje strandt.

Dit album kan je genieten als een moderne versie van een Medicine Show waar de toverdrankjes werden vervangen door de medicijn van doodeerlijke lokkende blues. Ongeacht de verschillende stijlen vertrekt de blues van de Vestapolitans uit het middenrif waarbij de herinnering aan hun ribben bleef plakken aan alle blueslegendes met hun dromen, hun dorst en honger en telkenmale hernieuwde veerkracht.

Marcie

 

Artiest info
   
 

CD Baby

Label: ManHatTone