JOHNNY DOWD - WAKE UP THE SNAKES

Een midlife crisis wil nog weleens wat goeds opleveren. Zie Texaan Johnny Dowd, die pas op zijn vijftigste serieus muziek ging maken en nu - op zijn 62ste - alom gewaardeerd wordt in rootskringen. De laatbloeier voegt met "Wake Up The Snakes" een prima plaat aan zijn oeuvre toe.

Sinds The Pawnbroker’s Wife uit 2002 verschijnt er van Dowd elke twee jaar een nieuw studioalbum. Telkens is dat iets om naar uit te kijken, zo was het album "A Drunkard’s Masterpiece" dat Dowd in 2008 uitbracht een best knap avant garde hardrock album geworden. Zijn nieuwe project, "Wake Up The Snakes" - is als ik de tel inmiddels niet ben kwijtgeraakt - zou nummer 11 zijn, de verschillende live albums even buiten beschouwing gelaten. Op deze plaat heeft zijn onderhuidse en raspende Americana deze keer wat soul-injecties gekregen en vocaal krijgt hij tegenwicht van zangeres en gitariste Kim Sherwood-Caso, wat een paar aardige beauty and the beast songs oplevert.

Johnny Dowd was al flink op leeftijd toen hij in 1998 debuteerde met het prachtige "Wrong Side Of Memphis". In tegenstelling tot zijn immer sombere teksten, heeft Dowd’s geluid sinds dit debuut wél een grote ontwikkeling doorgemaakt. Zo nam hij "Wrong Side Of Memphis" nog provisorisch in zijn ééntje op met gebruik van een viersporenrecorder. Uit het stoffige en krakende geluid kwam zijn stem tevoorschijn als uit een duister doosje, wat nog ontbrak was een wasbordje om het oude bluesgevoel volledig te doen herleven. Met het album "Pictures From Life's Other Side" (1999) kwamen er meer muzikanten bij en sindsdien is hij er ook in geslaagd om steeds mooie cd's af te leveren. Dowd was dan ook op zijn eerste twee albums een briljant liedjesschrijver, die verhalen over moord en doodslag en andere relationele sores verpakte in gitzwarte humor. Hij is daarna alshetware zichzelf en zijn muziek serieus gaan nemen.

 "Wake Up The Snakes" laat dan ook weer  een heel ander geluid laten horen. Natuurlijk zal het door zijn karakteristieke unieke stemgeluid vertrouwd klinken. Er is echter gekozen voor een meer soul/garage geluid, waar het vorige album "A Drunkard’s Masterpiece" nog voor heavy metal kon doorgaan. Bijzonder is dat op dit nieuwe album Willie B. achter zijn drumkit tevoorschijn is gekomen en de bariton gitaar ter hand heeft genoten. Zijn bijdrage aan het bandgeluid wordt omschreven als een kruising tussen Lemmy Kilmister (Motorhead) en Bootsy Collins, zodat we het geluid nu kunnen omschrijven als een soort broeierige rootsmuziek met een soultwist.

Over broeierig gesproken; het eerste nummer van de plaat is dat zeker: "Yolanda", een murder ballad over een meisje dat een man probeert over te halen om haar foute vader te vermoorden. De fluisterende manier waarop Dowd het nummer zingt en de ingetogen manier waarop zijn band hem begeleidt is zo doeltreffend, een song waar Nick Cave zich niet voor zou schamen.  Maar ook volgende songs op "Wake Up The Snakes" zijn weer voortreffelijk. Is het nu garagesoul in "Howling Wolf Blues", lounge in "Words Of Love", pure soul in "Fat Joey Brown", of het Stray Cats-achtige "Swamp Woman", zijn liedjes gaan nog altijd over moord, doodslag en andere vormen van kwaad, mislukte liefdes en verloren geliefden. Nog altijd klinken ze alsof ze uit de goot zijn opgevist. En dat is nog altijd exact zoals we het willen horen.

Dowd zingt steeds minder vals, maar dat komt omdat hij steeds meer praat. En zijn teksten blijven geweldig: "She’s got dirty brown eyes like river mud. Lord, God almighty, my baby is hot!". Boven orgel en ritmesectie torent Dowds stem nog altijd uit als de verpersoonlijking van hel en verdoemenis. Zijn onvaste, zwalkende uithalen belichamen de psychische verkniptheid van de protagonisten in zijn nummers, terwijl de vlakke zang van Kim Sherwood-Caso de emotieloze buitenwereld lijkt te representeren. Zij neemt het leeuwendeel van de vocals voor haar rekening en wordt daarbij op de juiste momenten door Dowd onderbroken met gedeclameerde volkswijsheden, moraliserende oneliners of absurditeiten, allemaal tot maximaal effect. Als hun stemmen samen opgaan, besef je wat een heerlijke muziek dit is voor de sombere fijnproever.

"Wake Up The Snakes" is een hele mooie cd van deze Texaanse laatbloeier met de zo donkere kijk op het leven. Een typische Johnny Dowd plaat, een plaat waar je eigenlijk niet heel veel woorden aan vuil moet maken, maar die je gewoon moet ondergaan. Iedereen die zijn vorige cd's kent zal dit zeker gaan doen, maar we hopen eigenlijk dat ook iedereen die Johnny Dowd tot dusver links heeft laten liggen deze unieke singer-songwriter nu eens een kans geeft.

 

 

 



 

Artiest info
Website  
 

Label: Seven-Shooter / Munich Records