CLAY McCLINTON - LIVIN' OUT LOUD

Eén van de artiesten waarvoor ik al sinds zijn debuut "Delbert and Glen", opgenomen samen met Glen Clark in 1972 (toen natuurlijk nog op vinyl), een enorme bewondering  had, is Delbert McClinton. Vooral omdat hij een apart klinkend geluid wist te brengen, waarin roadhouse rock, juke joint blues, honky tonk en Memphis soul zich moeiteloos vermengden tot een prachtig klinkend geheel. Voeg daarbij een stem met een eigen timbre zoals er maar enkele per decennium opduiken en je hebt een artiest om U tegen te zeggen. Ik ging voor de bijl voor die plaat en draaide ze letterlijk grijs, één van de voor- en tegelijkertijd nadelen van vinyl, je kon zo zien welke de goeie waren, maar ze waren na een tijd bijna niet meer te draaien.

Begrijpelijk dat ik vanaf toen dan ook geen enkele release oversloeg van de heer McClinton, zodat zijn complete oeuvre ondertussen in mijn verzameling heel wat ruimte in beslag neemt. Er moet bovendien bijgevoegd worden dat er naar mijn bescheiden mening niet één tegenvaller tussenzit. Al is dat natuurlijk een persoonlijk iets.

Dit  alles maar om aan te geven dat ook de verwachtingen naar de platen van zoonlief Clay hoog gespannen waren. Wie zei ook weer "de appel valt niet ver van de boom?" Helaas is dat spreekwoord niet altijd waar. Clay kon met zijn debuut "Out Of The Blue" niet dadelijk waar maken wat ik gehoopt had te horen van hem, maar ontgoochelde zeker niet. Toegegeven, misschien waren de verwachtingen te hoog.  De opvolger "Son Of A Gun"  was wat mij betreft echter wat van mindere kwaliteit en zag ik eerder als een stap terug. De genen hadden wel duidelijk hun sporen naglaten in Clay's stemtimbre en enkele songs hadden ook die typische McClinton stempel, maar het merendeel was te braaf, die Nashville country was niet wat ik van een McClinton verwachtte.

Het zou natuurlijk ook niet van veel originaliteit getuigen, moest zoonlief Clay zijn vader constant proberen te imiteren, maar de twee vorige releases hadden me toch nog iets te weinig "ballen" en waren te "middle of the road" (to Nashville) om me volledig te bekoren. Ik mistte dat echte bluesy gevoel in die stem, iets wat ik bijvoorbeeld wel terug kon vinden bij Eric Lindell, die me qua stem en stijl voor het eerst wel terug aan de grote Delbert herinnerde.

Hoe zou de nieuwe Clay McClinton gaan klinken vroegen we ons daarom af, wel daar hebben we nu een antwoord op.  Al vanaf de openingstrack horen we dat dit weer helemaal goed zit. "Whole Lotta Work" een zelfgeschreven song, zet dadelijk de toon voor een prima schijf. Papa kon dit niet beter, zelfs niet in zijn beste dagen. Clay verhuisde van Nashville terug naar Texas en dat is volop hoorbaar. Met de uitmuntende Kevin McKendree opnieuw op gitaar én toetsen swingt deze song de pan uit om het maar eens met een cliché te zeggen. Lekkere stevig swingende honky tonky en Clay's stem die linkt als een klok. Op naar twee: "Puttin Down Roots", country getint, maar zonder dat kleffe, met James Pennebaker's prachtige fiddle die doorheen de song voor het sfeertje zorgt. Heerlijke song alweer.

Neen, we hoeven deze cd niet song voor song te ontleden, we kunnen verder kort zijn,  het is hier doorlopend genieten geblazen, want Clay bewijst, net als zijn "ouwe"  een prima songschrijver te zijn. Hij schreef alle songs behalve de afsluiter "Gone To Mexico" die van vader Delbert afkomstig is. Maar niet alleen dat, ook de uitwerking van alle songs is op en top vakwerk...kan ook moeilijk anders als je de bezetting bekijkt, want naast de bovengenoemde topnamen zien we ook nog topdrummer Kenneth Blevins in dat lijstje van muzikanten die we ook terugvinden op cd's van ondermeer John Hiatt en Greg Trooper en natuurlijk die andere McClinton.

Voor "Just My Baby and Me" kreeg Clay ook nog wat schrijvershulp van Bruce Channel, je weet wel, de man die lang geleden de hit "Hey Baby" schreef en waarop, jawel... een piepjonge Delbert McClinton zijn opnamedebuut maakte als mondharmonicaspeler, en met zijn herkenbare harp-riffje dit nummer signeerde. De cirkel is rond, en trouwens een van de betere nummers op de cd. Nog een paar laatste aanraders: het van een langzaam reggaeritme voorziene nummer "Driftin Away With You", waarin ook Kenneth Blevins en Kevin McKendree schitteren en het Memphis Stax sound geïnspireerde "Bigger Bang A'Comin' ".

Na twee voorzichtige probeersels die in de goeie richting wezen, heeft Clay McClinton nu bewezen dat hij zonder blozen in vaders voetstappen kan treden. "Livin' Out Loud" is wat ons betreft dan ook een sterke aanrader, vanaf het eind van deze maand te koop.

(RON)

 

 

Artiest info
Website  
 

video

Label: Clayster Music