ASH GRUNWALD  - HOT MAMA VIBES

Ash Grunwald zet op zijn nieuwkomer “Hot Mama Vibes” de ingeslagen weg van de vernieuwing, waarvan hij ons al liet proeven op zijn vorige studioalbum “Fish Out Of Water”,  met succes verder. Een artiest moet evolueren, dit heeft ook de Australische blues-rootsgitarist  Ash Grunwald goed begrepen en moet hierbij in de eerste plaats op zijn eigen gevoel afgaan. Traditionele stijlen zoals blues en roots, het handelsmerk van Ash Grunwald,  worden gemixt met soul, electrobeats, hiphop, rap en funk en het valt op hoe al deze stijlen in elkaar vloeien alsof ze een perfect huwelijk aangaan. Als dit de blues van een nieuwe generatie wordt dan staat Grunwald aan zijn wieg en wie zijn wij om hem tegen te spreken, met een artiest die geprezen wordt van het Byron Bay Bluesfest tot op het Montreux Jazzfestival.

De ware bluespuristen zullen wellicht de wenkbrauwen fronsen bij het beluisteren van deze cd, maar iedereen die een open geest heeft voor muzikale verruiming moet deze plaat aan zijn  hart drukken. Het zijn de vernieuwers zoals een Otis Taylor en The Black Keyes die samen met Ash Grunwald de blues niet alleen gaan verjongen, maar ook aantrekkelijk gaan maken voor een jong publiek. En waar houden jongeren van? Van sfeer en dansbare nummers en dat zijn nu juist de twee speerpunten van “Hot Mama Vibes”. Deze nummers zullen zowel tot hun recht komen als groovende danstunes op één of ander festival, dan tussen de zwetende lijven op de dansvloer van een discotheek.

Het album werd opgenomen en gemixt op verschillende locaties en Ash Grunwald kreeg instrumentale bijstand van verschillende mensen, zoals Mr Trials, gitarist Countbounce, Chasm, toetsenist Fingers Malone en percussionisten Benny Owen en Kanchana Karunaratna. Dit zorgt voor een zeer gevarieerde inkleuring van details, want de basis blijft nog steeds Ash’s  verrukkelijk diepe stem, zijn dreunende stompboxritmes en opzwepend slidegitaarspel. Ook de hoes is op zijn minst opvallend te noemen, met een verleidelijke rondborstige, zwarte soulqueen die onmiddellijk alle aandacht trekt en ons een idee geeft van Grunwald’s beeld van een “Hot Mama”.

Het album trapt stevig af met “Walking”, een zware Texas voodoo boogie uit Australië, met een onder de distortion kreunende, ZZ Top klinkende gitaar, een metronomische trancedrum en een Ash die zijn stem door een vervormde micro spuwt: dit nummer doet vuurwerk spontaan ontsteken. Bij de soulvolle opvolger “Tear The Roof Off” laat de titel niets aan de verbeelding over, maar het is hier de dreunende, zwaar vervormde basloop die samen met de elektronische percussie en Ash’s repetitieve zanglijn, een nummer maakt om elke funky dansvloer in vuur en vlam te zetten. Als het om liefde gaat ziet Ash Grunwald ze “Raw”. In deze song klinken de eerste parlando hiphopklanken door, in een trancenummer, dat met de luguber klinkende achtergrondzang wel uit de diepste groovekerkers lijkt gepuurd, opgeluisterd met de junkyard percussie van Benny Owen, en eindigend met een snijdende gitaarsolo. Superfunky en zwoel, met schitterend diepe bastonen en sologitaar klinkt het titelnummer “Hot Mama” en  met een geheimzinnig traag pianoloopje van Fingers Malone houdt hij de spanning en onrust hoog die “Lady Luck” zaait onder de verliefde harten.  “Change” klinkt dan weer zeer hoopvol en overtuigend, met opzwepende Afrikaans aandoende junkpercussie en een lekker warm klinkende solerende elektrische gitaar, die overloopt van de seventies effecten zoals Harmonizer en Fuzz. Het hierop volgende “Somebody” klinkt meer traditioneel Ash Grunwald blues, met ruig klinkende slidegitaar op een stompend ritme. Hoe genres perfect kunnen versmelten toont Grunwald in het  slot door te experimenteren met rastaritmes en klanken die dit nummer een perfect klinkende andere dimensie geven. In “Born For Good Luck” klinkt de blues op de achtergrond door, maar het is het agressief gezongen, doordringend refrein dat je bij je nekvel pakt. Over “Mind Playing Tricks” zou ik Ash een paar vragen willen stellen, want dit dissonant, dronken of stoned klinkend hillbilly nummer zou perfect in de set van een Hank Williams III passen.  Zwaar, met JJ Cale gitaar en roestig klinkend Fender Rhodes orgel sleept “Never Let You Go” zich als een working man’s blues naar de grootste verrassing van het album, “Parents”, dat in samenwerking met de rappers van Funkoars, zich ontplooit als een uiterst spannende rap song, die de juiste groove krijgt door het spannende slidegitaaruithalen van Ash Grunwald, die met zware stem het refrein voor zijn rekening neemt.  

Ash Grunwald heeft met “Hot Mama Vibes” een zeer spannende en afwisselend album gemaakt dat traditioneel en nieuw of jong en oud met elkaar verenigt. De jeugd is de toekomst en mensen als Ash Grunwald die evolueren in het breed spectrum van de blues zullen het klankbord worden van een jongere generatie. Eenmaal geproefd van dit schitterend album zullen ze zeker op zoek gaan naar de oorsprong van al deze klanken en zal hun waardering voor de pioniers in de blues kunnen open bloeien. Dan wordt evolutie een ontdekkingsreis, net als dit album.

Blowfish    

ASH GRUNWALD Live
Paulusfeesten - Aug. 17 - Oostende
Gasthof 't Kapittel - Aug 20 - Wervik
Swing Festival - Aug 21 - Wespelaar
Fagot - Aug. 23 - Ingelmunster

 

 



 

Artiest info
Website