JON ALLEN – DEAD MANS SUIT

De 32-jarige Engelse singer-songwriter Jon Allen leerde het vak op The Liverpool Institute of Performing Arts, opgericht door Paul McCartney. Hij schreef zelfs nummers samen met de ex-Beatle – naar eigen zeggen hielpen de complimenten die hij van McCartney kreeg hem over zijn onzekerheid als muzikant heen. Die onzekerheid is dan ook onnodig, want Allen maakt prachtige, melodieuze nummers die het beste uit de jaren zeventig (denk aan James Taylor of Dave Mason) vertalen naar nu. En dan is hij ook nog gezegend met een stem die aan de jonge Rod Stewart doet denken ten tijde van diens samenwerking met de Faces.

Bescheidenheid siert de mens. Dat vaak gehoorde calvinistische spreekwoord gaat niet altijd op wanneer het om artiesten gaat. Soms werkt het ook heel goed. Bij Jon Allen is diens bescheiden voorkomen een aanvulling op zijn veelal ingetogen nummers op zijn album "Dead Man's Suit". Dit album is een product van vijftien jaar schrijven en schaven aan liedjes.

Op zestienjarige leeftijd kreeg de jonge Allen een viersporenrecorder van zijn ouders wat er voor zorgde dat het muzikale vlammetje harder ging branden. In de vijftien jaar daarna verwerkte hij al zijn ervaringen in de liedjes die nu op het album staan. Maar de onzekerheid bleef door de jaren heen overheersen, zelfs na het opnameproces. Tot hij met de single "In Your Light" een plekje kon verwerven op de playlists van diverse publieke radiostations. Het ontwapenende liedje bezorgt vele radioluisteraars een warme gloed in de borstkas. Zijn Rod Stewart-achtige vocalen voorzien de poëtische tekst van een zekere nostalgie. Vooral de vroege solonummers van Stewart, als "Maggie May" en "Reason To Believe", lijken model te hebben gestaan voor deze single en enkele andere nummers op dit album.

Jon Allen verrast ons op deze plaat met een fraaie combinatie van blue-eyed soul, folk en sixties- en seventiesrock, met duidelijk aanwijsbare voorbeelden. Zo roept ook de nieuwe single "Down By The River" herinneringen op aan een jonge Jackson Browne. Allemaal tijdloze liedjes waarbij hij op de wat meer rustigere momenten niet onder doet voor het betere werk van Stephen Stills of Bob Dylan, maar weet daarbij even indringend als aanstekelijk voor de dag te komen.

De sympathieke zanger maakt indruk door zijn eenvoud en nuchterheid. Hopelijk houdt hij zich in de toekomst bij zijn mooie zelfgeschreven liedjes, waarmee hij blues, mooie folkballads, soul en up-tempo rhythm & blues afwisselt. Daar de meeste instrumenten door Jon Allen zelf gespeeld worden, vinden we hier Tim Bye (drums} op vrijwel alle nummers, en in het melancholische "Sleeping Soul" speelt Ashok Klouda cello, verder zijn er geen instrumenten of artiesten te horen. Emotie is het toverwoord van dit album, die na enkele malen luisteren een prima indruk achterlaat.

JON ALLEN LIVE
26 augustus 2010 tot en met 29 augustus 2010 op Zomerparkfeest, Julianapark, Venlo
4 september 2010 op Rottepop, Bergschenhoek (gemeente Lansingerland)
3 november 2010 in Melkweg, Amsterdam
4 november 2010 in Mezz, Breda
5 november 2010 in Tivoli, Utrecht

 


 

Artiest info
Website  
 

Label: Monologue Records
Distr.: Rough Trade

video