MICAH P. HINSON - AND THE PIONEER SABOTEURS

De definitie dat de mooiste songs geschreven worden door de meest getormenteerde zielen wordt zeker bewaarheid door de Texaanse singer-songwriter Micah P. Hinson. Ondanks zijn dertig lentes, doorzwom Micah al stormachtige waters , met een verleden van drugs en alcoholverslaving waarbij hij bankroet bijna in de goot belande. Gelukkig voor hem en voor ons kapte Micah P. Hinson met deze levenswandel, vond een job en stortte zich op de muziek. Deze laatste betekende zijn reddingsboei waar hij zijn diepste emoties, kwellingen en frustraties in kwijt kan. Vandaag woont Micah P. Hinson samen met zijn vrouw Ashley, die hij in Johnny Cash stijl van op het podium ten huwelijk vroeg, in Denton, Texas. Dit is ook de thuisbasis van de band Centromatic en op zijn nieuwe album “And The Pioneer Saboteurs” roept Micah de productiehulp in van Matt Pence, drummer van dit talentrijk gezelschap.

Micah P. Hinson heeft van bij zijn begin een optie genomen op diepgevoelige, emotionele country noir, dikwijls enkel begeleidt door zijn krachtige, diepe stem en zijn akoestische gitaar, naar het voorbeeld van The Man In Black. Op zijn nieuwe plaat klinkt alles even duister en donker, maar er zit wel duidelijk een evolutie in. “Pioneer Saboteurs” ontplooit zich als een album met een nooit geziene gelaagdheid, dat bij elke beluistering aan kracht wint, met soms ingewikkelde arrangementen. Kale akoestische songs wisselen af met bijna symfonisch door strijkers begeleide composities, opgevuld door een zee van geheimzinnige, sfeervolle geluiden die voor emotionele instrumentale uitbarstingen zorgen of anderzijds recht naar je ziel gaan in al hun subtiliteit.

De frontcover waar je recht in de loop van een Colt 45 staart komt dreigend over en op de binnenkant van de cd-hoes roept hij met een gedicht van Walt Whitman, “Pioneers! Oh Pioneers”, op om gezamenlijk de wapens op te nemen tegen onrechtvaardigheid, zoals de pioniers dit ons in het verleden al voordeden. In elke strijd dienen er offers gebracht te worden.

Gelukkig zijn de wapens van Micah onschuldiger dan de loop van een revolver, maar daarom niet minder doeltreffend. In de opener “A Call For Arms” zou je aan de titel te horen verwachten dat de strijd van in het begin gaat losbarsten, maar het tegendeel is waar, we krijgen een oorstrelende, weemoedige instrumentale strijkercompositie te horen die ontroerd van bij de eerste noot en aanzet tot reflectie. Dit nummer is de eerste mooie  verrassing van het album. De amoureuze, bijna verlegen gitaarballade “Take Off That Dress For Me” klinkt zoals we het van Micah gewoon zijn en schittert qua tekst en eenvoud  van compositie, enkel begeleid op licht dissonante akoestische gitaar. Intriest, met een ontmoedigd en verslagen gevoel, nog versterkt door de droevige vioolklanken, zingt hij in “Seven Horses Seen” een jonge knaap de keiharde woorden voor “Don’t Be Affraid, Your Father Doesn’t Love You “. Het meesterlijke “My God, My God” klinkt even troosteloos, vol teleurstelling in een God die blijkbaar geen steun kan geven, prachtig omgeven door ijle Jim James-achtige gezangen en langzaam opgroeiend naar een boze, vloekende climax, nog meer geaccentueerd door de opwellende instrumentatie als banjo, violen en piano. Kan je deze songs goed plaatsen bij Micah’s vroegere werk, de keren dat hij nieuwe elementen in zijn nummers breit zijn tevens om van te snoepen. “2’s And 3’s” klinkt weids door de prairievlakten met een van echo vervulde gitaar en plechtige gezangen, als in een ware Westernfilm, dreunt en dramt met donderende percussie en een gelaagde invulling van instrumenten die Hinson laten losbarsten in zelfverwijt met de zin “Goddamn Myself For Making It All Up”. Schoonheid en eenzaamheid gaan hand in hand in het bijna acht minuten durend “The Cross That Stole This Heart Away”, dat onder je huid kruipt als een triest slenterende Mogwai dodenmars, met feedbackende gitaarklanken aan de horizon, hartverscheurende strijkers en Mica die halfweg de duistere klanken als in slow motion bezingt, om uit te deinen in eenzaam trompetspel. Acht minuten die als het ware voorbijvlogen en Micah breekt zijn lengterecord met de niet één seconde vervelende afsluiter “The Returning”, dat ons in twaalf minuten meevoert met soundscapes, samples en andere hoogst duistere improvisaties en een muur van schreeuwende gitaarklanken, naar de instrumentale oerknal, waarna na zeven minuten als het ware nieuw leven ontluikt met een geniaal gevoelige strijkerensemble van cello en violen. Ondertussen passeerde, met heerlijk romantische strijkers,  de vertederende ode aan zijn teergeliefde Ashley in “ The Letters At Twin Wrecks”,  knalde er het Arcade Fire klinkende, bijna bombastische “Watchers Tell Us The Night” uit onze luidsprekers en deed de blikken percussie ons verbleken bij de hemelse titel “She’s Building Up Castles In Her Heart”.

“Pioneer Saboteurs” wordt een album voor mijn jaarlijstje, eentje om in te kaderen en eeuwig van te genieten. Micah P. Hinson heeft zijn  grenzen verlegd met dit schitterende, zeer emotionele album. Gevoelens zijn echter menselijk en zij die ze uit de weg gaan bedriegen enkel zichzelf. Indien het nog niet gebeurd is: hoog tijd voor een bekering uit Denton, Texas.

Blowfish

LIVE DATES

21.Oct.2010 Le Théâtre de la Place Luik

22.Oct.2010 4AD Diksmuide

23.Oct.2010 Botanique Brussel

24.Oct.2010 Roepaen Ottersum NL

25.Oct.2010 Vera Groningen NL

 

Artiest info
Website  
 

Label: Full Time Hobby
Distr.: Pias

video