POWDER MILL - MONEY, MARBLES AND CHALK

“Money, Marbles And Chalk” is het derde album in evenveel jaren van Powder Mill, het collectief afkomstig uit Missouri. Het start wat aarzelend met “Another Mile” een onopvallende Country-Rock van dertien in een dozijn ben je geneigd te denken maar naargelang het nummer vordert wint het aan inventiviteit en kracht. En dat geldt eigenlijk voor het gehele album.

Gesticht door frontman Jesse Charles Hammock (zang, gitaar, mondharmonica) brengt Powder Mill boeiende Southern Rock die af en toe zachtjes (nou ja) overhelt naar heavy rock. The Outlaws roepen ze soms op en de oudere Skynyrd zal ook wel voor je geest komen. Scheurende gitaren, opgejutte banjo, ritme-veranderingen, een streep mondharmonica en boeiende zangpartijen. Hammock heeft het niet nodig te brullen tijdens de hardere nummers, hij blijft verstaanbaar de microfoon teisteren.

Liefhebbers van Sister Double Happiness zullen hier ook dadelijk weg van zijn. Dit is muziek voor hardwerkende mensen in overall, voor truckchauffeurs langs de lange, eenzame highways, voor houthakkers met geruit hemd. De ondersteuning van de stuwende baspartijen en dreigende drums van respectievelijk Pat Mc Spadden en Andrew Bedell maken mee dat de sound op deze uitgave ver boven die van de gemiddelde rockgroepmuziek uitstijgt. Het door gitarist Jeff Chapman geschreven “Hilbily Heroin” is uitzonderlijk knap. Hoe Chapman hier de pijnstiller (maar gevaarlijker dan heroïne) in verwoordt en omschrijft is ronduit fantastisch, en als er dan muzikaal ook nog eens stevig van jetje wordt gegeven slaat de applausmeter hier ten huize bijna tilt. Grappig ook “Billy The Baptist” met een schitterende dreigende baslijn eronder, over een dominee die de ene schoonheid na de ander binnendoet met zijn gospelpraatjes en voldoende drank. Over drank gesproken, dit is ook een van de redenen waarom ze bij elkaar komen om muziek te maken, zeggen zij zelf. Het gebruikelijke bier-drinken en toog-gefilosofeer doet het hen plezant vinden en dit plezier straalt ook af van dit album.

Ze schuwen geen pittig gekruide of sarcastische teksten maar zetten je even graag wat muzikaal op het verkeerde been. Een zachte banjo intro waarna de band weer even brutaal invalt. Tamboerijngetokkel, vrouwelijke achtergrondgezang, afgewisseld met klassieke blues-riffs. Of meer nog:briljante vioollijnen op “Engaged To Get Divorced”. Dit is gewoon uitstekende rock te noemen. “Powder Mill”, ze hebben verdorie hun naam niet gestolen. Een uitstekend album van een fantastische groep ! Wij houden ervan, nu u nog.

Bluesyluc

 

 

 


 

Artiest info
Website  
 

CD Baby