PETER BRODERICK – HOW THEY ARE

Geluk en ongeluk liggen dikwijls kort bij elkaar, zo mocht ook Peter Broderick ervaren toen hij omwille van een gedwongen revalidatie door een knieoperatie terugkeerde naar zijn geboorteplaats in Oregon en daar op zijn eentje zijn schitterend ingetogen  nieuwe minialbum " How They Are" schreef en opnam. Peter ging er terug naar de basis van de muziek, die gefundeerd wordt door uit te gaan van een tekst, waar later de gepaste nuances worden geplaatst met akoestische instrumenten. Er is nog meer goed nieuws, want deze plaat is nog maar de voorloper van een ander nieuw album met full band, geproduceerd door de, zoals Peter Broderick, eveneens in Berlijn residerende Nihls Frahm. Peter legde dit project even in de koelkast tot 2011, omdat hij de release van dit album absoluut wilde begeleiden met een live tournee met volledige band. Dit tezamen met zijn optredens als ondersteunend lid van Efterklang zou nu niet bevorderlijk zijn voor de revalidatie van zijn knie.

Voor de opnames van “How They Are” beperkt multi-instrumentalist Broderick zich tot breekbaar pianospel en gitaarnoten als begeleiding voor zijn stem, maar de sfeer die hij daarbij weet te creëren nagelt je aan de grond. Dit is een album dat je moet genieten vanuit je zetel, liefst met gesloten ogen, zodat het sobere klankspel tussen een gevoelige instrumentatie en stem zich volledig van je meester kan maken. En wegdromen in Peter Broderick’s wereld zul je gegarandeerd.

Bijna elke song van het zeven nummers tellende album begint met een instrumentale prelude van piano of gitaar, behalve de van melancholie vervulde opener "Sideline", waar Brodericks hoge stem, die wat aan Paul Simon doet denken,  je bij je nekvel grijpt in een nummer dat aanzet tot reflectie, ook bij hem, wanneer hij zegt dat niemand houdt van iemand die alles observeert vanaf de zijlijn. Gelukkig is voor hem zijn piano de reddingsboei, zoals hij letterlijk zelf aanhaalt, om zijn donkere gevoelens te verdrijven. Er is geen kraakje hoorbaar dat de ingetogenheid van Peter's stem doorprikt, totdat een breekbare pianotoon het geheel met diepdroevige noten decoreert. De opvolger met de lugubere titel "Human Eyeballs On Toast" ruikt met zijn filmische piano-intro fris als het ochtendgloren en creëert dromerige beelden van een ontwakend landschap. In “Guilt’s Tune” mag je meedrijven op een bedwelmend weidse gitaartokkel die in zijn climax aangespoord wordt door een parlando Tom Broderick, die ook pratend zoals een Guy Clarck al de aandacht naar zich toe kan trekken. Licht klassiek laat de zeer emotionele instrumental “When I’m Out” je zicht filmisch over verre landschappen dwalen in een duel tussen tederheid en hartstocht. Wat voor een getalenteerde pianocomponist Broderick is laat hij je horen in het meer dan vijf minuten durende “Pulling The Rain”, dat sfeervol begint met druppelend pianospel in een herfstig decor en gaandeweg intens evolueert naar een dramatisch instrumentaal hoogtepunt dat geen seconde verveelt. Het album eindigt met een wanhopige boodschap, begeleid op elektrische gitaar in “Hello To Nils”, waar hij zijn gehate goodbeye’s overstemt door hello’s en aanvult met de waardevolle boodschap dat tijd alle wonden heelt.

Met de herfst in aantocht is er niets heerlijker dan knus te genieten van dit breekbare “How They Are” van Peter Broderick. Doe de kaarsjes aan, neem en glaasje wijn en geniet van de mooie eenvoud der dingen die Peter tentoon spreidt in deze prachtige composities.

Blowfish

 

Peter Broderick Live
10/10/10    Ottersum  - Roepaen  - Netherlands
13/10/10    Gent - Sint Elisabeth Church - Belgium
14/10/10    Bakkeveen - Muziekpodium - Netherlands
15/10/10    Middelburg - Ko d’oooor - Netherlands
28/11/10    Brussels - Autumn Falls @ Botanique - Belgium

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Bella Union

Distr.: V2