THE VICTOR MOURNING - A HANDFUL OF LOCUSTS

Was het maar al herfst. Goh, wat verlang ik naar de stilte, de rust en de donkere dagen van november. Het zomerse lawaai paralyseert me immers in mijn doen en laten. Ik durf me daarom nu enkel ’s avonds laat buiten te begeven, maar ook dan is het zomerse lawaai nog niet verstomd. Dan zijn het die dekselse landbouwers die mijn broodnodige rust verstoren door als bezetenen met hun traktors over hun akkers te racen. Gelukkig zijn er nu al nieuwe stemmige, tot de verbeelding sprekende herfstplaatjes als  “A Handful Of Locusts” van The Victor Mourning als troost en toevluchtsoord om tot rust te komen, wég van dat helse zomerlawaai.

 In het hoofd van Austin-inwoner Stephen Lee Canner – zanger, gitarist en tekstschrijver van The Victor Mourning – is het ook constant herfst en lijkt de klok teruggedraaid te zijn naar het jaar 1880. Zijn verlangen naar dat donkere tijdperk van het Victoriaanse Amerika uit hij middels morbide Southern gothic verhalen die hij samen met zijn verloofde Lynne Adele en violist Stefan Keydel verpakt in sombere, sepiakleurige appalachian folk. De songs op “A Handful Of Locusts” klinken dan ook alsof ze in een oud, vervallen Victoriaans huis opgenomen werden.

 Als je goed luistert, hoor je het gekraak van de vermolmde houten vloer op de achtergrond; het zijn de geesten van de overleden bewoners van het huis, die door het huis dwalen en waarvan de vergeelde zwart-wit foto’s nog schots en scheef aan de muren hangen. Ze vertellen hun morbide verhalen over bedrog, geweld en moord via de keel van Stephen Lee Canner, wiens jammerende geweeklaag begeleid wordt door de rouwende viool van Keydel en de onheilspellende banjo van Adele. Het verhaal over een plaatselijke excentrieke figuur als “Zachariah” bijvoorbeeld,die zich iets te diep in de Griekse mythologie had ingeleefd en zich Icarus waande. Ook Zachariah vloog net als Icarus niet de zon, maar de dood tegemoet. Of het verhaal in “Grasshoppers”, over een andere excentriekeling die enkel sprinkhanen at. De strofes hiervan werden overigens door Jad Fair (bekend van zijn werk met oa Daniel Johnston, Yo La Tengo, Isobel Campbell, Teenage Fanclub) ingezongen.

 Nee, vrolijke Frans Bauers zijn het niet bepaald, de leden van The Victor Mourning. Mocht het niks worden met hun muzikale carrière kunnen ze nog altijd een begrafenisonderneming beginnen. “A Handful Of Locusts” raad ik dan ook ten stelligste af aan mensen die ‘Carpe diem’ of ‘Living la vida loca’ als levensmotto hanteren. “A Handful Of Locusts” is eerder uitgelezen voer voor de nachtburgemeesters en het andere nachtongedierte dat het daglicht schuwt. Zoals uw,

 

RoenHetZwoen

 

Artiest info
Website  
 

 

Label: Backwoods Modern Recordings