JW JONES - MIDNIGHT MEMPHIS SUN

Ottawa, Canada daar komt de nu bijna dertig jarige jonge gitarist en zanger JW Jones vandaan. Begonnen in de plaatselijke bar en nu wereldwijd bekend.  In 1998 richt hij zijn JW-Jones Blues Band op, en al snel voorzien van een demo die bestond uit studio opnames, live opnames, en zelfs thuis opgenomen nummers. In 1999 versterkt door Southside Steve, vlak nadat hij de Blues Harp Blow-Off gewonnen had, ondersteund door Nathan "Doghouse" Morris op contrabas, en Matt Sobb op drums, is dit een van de beste blues bands uit Canada waar ze nu bekend staan als de hardst toerende blues act van het land al is deze band ondertussen ook al vaak in ons Belgenlandje komen optreden.

JW-Jones kreeg bekendheid door zijn eerste CD "Defibrillatin'", waaraan onder andere werd meegewerkt door de toen 17 jaar oude Southside Steve op harmonica. De band kreeg pas echt succes in 2001, na de nominatie voor de Mable Blues Awards en een energieke show met Junior Watson, een gast optreden van de Fabulous Thunderbirds met Kirk Fletcher, en een show met Little Charlie & The Nightcats & Rusty Zinn. In 2002 krijgt de band maar liefst 2 nominaties voor de Maple Blues Awards en mag de band voor 2 avonden de back-up zijn van Kim Wilson, die ook als gast meespeelt op "Bogart's Bounce", tweede album uit 2002. Op dit opmerkelijke album, waarbij hij ook naast Kim een gastbijdrage van niemand minder dan Gene Taylor kon rekenen, op basis van die cd zou je hem zonder meer willen plaatsen in het rijtje Rusty Zinn, Nick Curran en Rick Holstrom.

In 2004 bracht Jones het album "My Kind of Evil" uit, en kon daarvoor weer op de steun van Kim Wilson rekenen. Ondertussen speelde hij samen met The Fabulous Thunderbirds, Junior Watson, Little Charlie & The Nightcats, Rusty Zinn, Rick Holmstrom, Rod Piazza & The Mighty Flyers, Anson Funderburgh & The Rockets om er maar enkele te noemen om in 2006 zijn vierde album "Kissing In 29 Days" bij het NorthernBlues label uit te brengen. De laatse cd uit 2007, "Bluelisted", is een unieke release. Zelden of nooit is een cd uitgebracht met daarop drie van werelds beste gitaristen, t.w.: Little Charlie Baty; Jr. Watson en natuurlijk JW Jones zelf. Voeg daarbij nog een voortreffelijke ritmesectie die bestaat uit Richard Innes op drums en Larry Taylor op bas. Dan kun je alleen maar spreken van een historisch document op cd.

Opvallend blijft JW’s gitaarspel, zijn puntig uithalen die hij in langgerekte soli verpakt en in hoog tempo uit zijn Stratocaster doet rollen. Een vleugje cool jazz is hem niet vreemd, maar vooral kun je BB King en T-Bone Walker als meest aantoonbare invloeden in zijn spel aanwijzen, zonder dat je hem kunt betrappen op het schaamteloos naspelen van zijn helden. West Coast jump, Chicago shuffles, Texas boogie, 50's rock, 60's R&B en jazz, hij speelt het allemaal en wel van de beste kwaliteit.

Nu meer dan tien jaar later weet hij zich op zijn zesde release zich te omringen door een stel competente begeleiders, nl. The One Faith Singers op de eerste zeven tracks, en naast zeer talentvolle blazers treffen we hier uit zijn eigen band bassist Martin Regimbald en drummer Jeff Asselin op vijf tracks, naast Larry Taylor (bas) en Richard Innes (drums) die de begeleiding in de zeven andere tracks voor zich nemen.  De grootste verrassing op deze plaat zijn wel de speciale gasten, want naast Little Charlie Baty en Junior Watson, treffen we hier niet alleen Charlie Musselwhite, die zijn bijdrage op harmonica op een drietal tracks levert, maar ook de legendarische Hubert Sumlin (lange tijd gitarist van Howlin’ Wolf), eveneens op drie tracks terug. Het grootste deel van de opnames vond plaats in de legendarische Sun Studios in Memphis -  de thuisbasis van de eerste opnames van Elvis, Jerry Lee Lewis en Johnny Cash - de plaats waar het waarschijnlijk allemaal begon.

Alle swingende nummers zijn van gelijk hoog niveau, waarbij acht van de twaalf door Jones zelf zijn neergepend of co-written met de bekroonde auteur Tim Wynne-Jones.  Onder de covers zijn o.a. Lowell Fulson's "Love Grows Cold", Jimmy Reed’s "I Don’t Go For That" en Bryan Adams' verrassende "Cuts Like A Knife". Meeste songs gaan over de meest familiale blues thema's al willen Jones en Wynne-Jones deze typische blues clichés juist vermijden. "Born Operator" en "Mean Streak" bewijzen dit maar al te best.  De JW-Jones Blues Band bewijst op "Midnight Memphis Sun" dat de formule van drums, gitaren, harmonica, contrabas, piano, en zang nog steeds een lekker swingend geluid geeft, deze muziek laat zich het best omschrijven als swingende West Coast blues al doorkruist het ook in mindere mate de Chicago en Texas blues. Ja hoor JW Jones mag tot de wereldtop gerekend worden.

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: CrossCut Records
Distr.: Bertus

video