TONY MCLOUGHLIN – RIDE THE WIND

"Ride The Wind" is dus niet een geheel nieuw product wat we hier onder ogen krijgen, maar een goede staalkaart van het kunnen van Tony McLoughlin. Tony’s eerste albums zijn uitgebracht via het Duitse Glitterhouse label, vervolgens verscheen het zeer goed ontvangen "Tall Black Horse" (2006), onder vakkundige begeleiding van engineer en producer Thomm Jutz (Otis Gibbs, Nanci Griffith, Mary Gauthier) die nu ook aan de knoppen stond aan Tony McLoughlin nieuwste album: "Ride The Wind".

McLoughlin heeft drie van de tien nummers geschreven, en de overige in samenwerking met artiesten als Ben Reel ("You Loke To Me"), Tommy Womack ("Ride The Wind"), David Raines ("You Look For It All"), Thomm Jutz en Frank Goodman ("Soul Brother Soul Sister") en rijkelijk gearrangeerd met piano, harmonica, clawhammer banjo, toepasselijke gitaarlijnen en een keur aan extra toegevoegde instrumenten. De Ieren weten hiermee een breed scala aan sferen en gevoelens te etaleren, waarbij namen als Bruce Springsteen, Tom Petty en soms ook , Neil Young boven komen drijven. Weliswaar in flarden, want Tony McLoughlin is niet voor een gat te vangen.

Over man's releases en kwaliteiten hoeven we niet te klagen: deze Ierse singer-songwriter, is een begenadigd verhalenverteller, bezit een aangenaam stemgeluid, schrijft bovendien bovenmodale liedjes en heeft ook nog de kwaliteit om zeer kundige muzikanten om zich heen te verzamelen. McLoughlin wordt op zijn nieuwe album "Ride The Wind" wederom begeleid door een prima uitgebalanceerde band: Ben Reel (gitaren, harmonica), Ronnie O’Flynn (bas, percussie), Michael Black (drums, percussie) en John McCullogh (keyboards). En met deze gave muzikanten kan het niet kapot, alles klinkt mooi, clean en vooral braaf. De scherpe randjes zijn vakkundig weggelaten en bijna alles is zo geproduceerd dat het vooral toegankelijk moet zijn voor singer-songwriter-radioformaat. Jammer, want juist waar McLoughlin's composities buiten dit geeffende pad treden wordt het interessant. McLoughlin schreef een aantal ijzersterke nummers die op een plezierige manier in je hoofd blijven haken, zoals de rocker "Not Too Far From Memphis" met mooi harmonicawerk van Ben Reel. Hoe dan ook, in hun ongedwongen maar nu toch bredere soundscape, zit er ruimte genoeg voor improvisatie en variatie hetgeen we duidelijk horen op hun nieuwe album. Songs die pas na enkele draaibeurten laten horen hoe goed ze werkelijk zijn. Dan pas hoor je ook hoe aanstekelijk de andere songs zijn en hoe knap de arrangementen en de productie zijn.

Wat Tony McLoughlin met deze opvolger heeft neergezet is indrukwekkend. Het zal ons niet verbazen wanneer Tony McLoughlin de volgende jaren hoge ogen gaat gooien, want met deze band weet hij best om rootsrock en pop te combineren tot een buitengewoon aanstekelijk eigen geluid. Raspend en schurend, dan weer met bedrieglijk lieflijke akoestische gitaren, dan weer met ijle gitaartonen wordt de luisteraar meegenomen op een reis door het diepe zuiden van de geest, die niet anders dan slecht kan aflopen. Het is beklemmend, meeslepend en vooral erg mooi. Roots, pop en folk gaan hand in hand, met af en toe een experimentelere inslag. "Ride The Wind" is gewoon een goede staalkaart van het kunnen van Tony McLoughlin. Alles klinkt mooi, clean en vooral braaf. De scherpe randjes zijn vakkundig weggelaten en bijna alles is zo geproduceerd dat het vooral toegankelijk moet zijn voor singer-songwriter-radioformaat.

 

Artiest info
Website  
 

Info: G Promo PR