ISOBEL CAMPBELL & MARK LANEGAN – HAWK

Het perfecte huwelijk bestaat, muzikaal dan toch. Zoveel bewijzen de schuchtere Isobell Campbell en duistere duizendpoot Mark Lanegan in hun schitterende nieuwkomer, die de symbolische titel “Hawk”draagt.  Havik, siervolle jager, die al door de Egyptenaren de nodige symboliek werd toegedragen en ook bij Isobel Campbell een speciaal plaatsje in haar hart heeft. Gedreven als een roofvogel stopte ze anderhalf jaar lang haar laatste greintje energie in dit nieuwe album en het resultaat mag er zijn.

We waren al gewoon in superlatieven te praten over de twee vorige releases van "La Belle Et La Bête", maar Hawk" komt nog sterker en vooral heel afwisselend uit de hoek. Mark Lanegan moet op deze plaat het gezelschap van een rivaal, de talentrijke singer-songwriter Dave Mason, aan de zijde van Isobel dulden, maar zoals alle projecten waar Mark zijn medewerking aan verleend is het zijn donker, groezige stemgeluid dat alles opzuigt. Als Lanegan zijn stem verheft, word je onvermijdelijk als in een vacuüm naar hem toegetrokken. Hoewel het ongenadig is om je op te werpen tegen zo’n krachtpatser, de combinatie met zijn vrouwelijke tegenpool klinkt nog steeds perfect en het moet niet meer zijn dan de hemels zacht fluisterende stem van Isobel Campbell in de achtergrond om elk nummer juist die extra dimensie te geven. Dikwijls wordt het duo vergeleken met Nancy Sinatra en Lee Hazelwood, maar de vergelijking met de grofkorrelige Serge Gainsbourg en de sensualiteit van een Jane Birkin gaat evengoed op, zeker in de in melancholie gedrenkte opener “We Die And See Beauty Reign”, waar beider stemmen subtiel in elkaar verstrengelen,  vergezeld van een eenzaam klinkende  gitaartokkel. Geen tijd om te bezinnen, want dadelijk grijpt een hevige akoestische Johnny Cash strum zoals in “Personal Jezus”, je bij je nekvel in de dreigend emotionele rootsrocker “You Won’t Let Me Down Again”, wiens titel met de alles verpulverende stem van Lanegan en de scheurende gitaardistortion van oud Smashing Pumpkings gitarist James Iha wel heel realistisch klinkt. Het uit Townes Van Zandt’s repertoire geplukte “Snake Song” klinkt even mysterieus als zijn titel of een bezwerende Wovenhand song,  opgeluisterd met banjo en twelvestring. De tweede Townes cover, “No Place To Fall”, mag nieuwkomer Willy Mason voor zijn rekening nemen. Ook hier wordt dit lied extra bewierookt door het hoge engelengezang van een schitterende Isobel Campbell. Met de soulvolle R&B ballade “Come Undone” wordt het roer opnieuw omgegooid en ga  je automatisch aan het “doo woppen” op de droog afgestopte elektrische gitaarklank en begeleidende orgelspinsels, die zeer spannend versierd worden door een geniale strijkersessie. Het echte vuurwerk krijgen we in de super smerig klinkende bluesrocker “Get Behind Me”, geruggensteund door ruige rock’n roll gitaarnoten en het chaotisch klinkende titelnummer “Hawk”, waar een instrumentale trashblues tot een dissonant feestje van gierende gitaren en een door het lint gaande blazerssectie leidt. Ieder artiest krijgt zijn solomoment: Isobel Campbell in de eenzame, zo uit Kill Bill geplukte ballade “Sunrise” en het akoestische seventies sfeertje van Neil Young’s  “When Only Love Can Brake Your Heart”, dat we terugvinden in “To Hell And Back Again” en Mark Lanegan ontpopt zich als een echte Bob Dylan in de soulvol door een gospelkoor ondersteunde afsluiter “Lately”. Ondertussen streelden een breekbare  Micah P Hinson, country noir ballade “Cool Water” in een schitterend vertederend duet tussen Mason en Campbell en het naar de Schotse Highlands verlangende “Eyes Of Green”, compleet met roffelende military drum, slepende countryfiddle’s en trekharmonica  onze oren.

Het nieuwe album van Isobel Campbell en Mark Lanegan,  “Hawk”,  is een meesterstukje geworden, vol afwisseling en verassingen. Nieuwkomer Willy Mason wordt er als het ware voor de leeuwen gegooid als je moet opboksen tegen een boegbeeld als Mark Lanegan, maar hij doet schitterend zijn eigen ding en kan zich straks bewijzen in het voorprogramma van het magische duo. Bij mij komt dit album absoluut in de top van mijn jaarlijstje: een prachtplaat.

 

Blowfish

Isobel Campbell & Mark Lanegan  live:

15 Sep 2010 ANCIENNE BELGIQUE BRUSSELS (B)

17 Sep 2010 MELKWEG Amsterdam (NL)

18 Sep 2010 TAKE ROOT FESTIVAL GRONINGEN (NL)

19 Sep 2010 EFFENAAR EINDHOVEN (NL)

 

 

 

Artiest info
   
 

Label: V2
Distr: V2