Ed Templeton is een tijdgenoot van Tom Van Laere. De eerste is een begenadigd professioneel skateboarder die aan de basis ligt van één van de meest invloedrijke merken in die scene. De andere is als Admiral Freebee verantwoordelijk voor een paar van de mooiste songs die ooit zijn uitgebracht in ons Belgenlandje. Wat de twee gemeen hebben? De nieuwste plaat van Van Laere, ‘The Honey And The Knife’, is getooid met een uiterst fijne hoes van de hand van Templeton, die dus ook grafisch aardig uit de voeten kan.

Los van het feit dat de naam van Templeton, samen met al de herinneringen die daarmee worden opgeroepen, garant staat voor een aardig potje melancholie en verlangen naar jongere jaren van schrijver dezes, zal dit epistel vooral draaien rond die nieuwe plaat van Admiral Freebee.

Wie een vervolg op ‘Wild Dreams Of New Beginnings’ had verwacht is er alvast aan voor de moeite, al is ‘The Honey And The Knife’ onmiskenbaar een Admiral Freebee-plaat. Meer dan eens verwijzen de nieuwe songs naar Van Laeres muzikale invloeden. De ondertussen al grijsgedraaide single ‘Always On The Run’ is een ongemeen vette knipoog naar Jagger en consorten en zo zijn er hier en daar op de plaat nog wel verwijzingen te vinden. Tom Van Laere heeft nooit zijn voorbeelden verloochend en ook nu is prima te horen waar hij de mosterd vandaan heeft. Let wel, Admiral Freebee bezondigt zich nooit, maar dan ook nooit aan het klakkeloos overnemen van iets. Hij weet met allerhande invloeden, die hij opzuigt als een spons, telkens weer opnieuw prachtige songs te maken.

Zo is er bijvoorbeeld ‘Look At What Love Has Done’, het derde nummer van de cd, dat meteen wordt gevolgd door ‘Under My Secret Skin Skin’. Samen zijn deze twee songs goed voor bijna elf minuten pure muzikale verwennerij, ingetogen songschrijverij van de bovenste plank dat haast zijn gelijke niet kent. U begrijpt het, ik ben fan. Wees gerust, het blijft niet bij die twee nummers hoor. Van Laere slaat en zalft, kan huilen en grommen als een wilde hond om daarna met een haast breekbare stem zijn verlangens te uiten.

Is ‘The Honey And The Knife’ voorlopig de beste van de vier platen die Admiral Freebee uitbracht? Persoonlijk ben ik geneigd om ‘ja’ te zeggen, ook al staat er dan geen echte rocker op de plaat (behalve dan misschien de ghosttrack). Of Admiral Freebee die mening deelt weet ik niet, maar de kans is niet onbestaande dat ongeveer iedereen die ‘The Honey And The Knife’ te horen krijgt het met mij zal eens zijn als ik zeg dat dit een dijk van een plaat is.

(Lewis)