Een van de meest veelbelovende, maar hier nog niet echt doorgebroken slidegitaristen van het moment is Joe Pitts, afkomstig uit Arkansas. Dit is reeds zijn derde solo cd, maar bij het verschijnen van zijn debuut heeft Rootstime in 2008 even de schijnwerper op zijn carrière gericht en ook de cd's die hij voordien maakte met zijn jamband Liquid Groove Mojo besproken (zie portrait).

We waren niet de enige die in Joe's gitaarspel duidelijk de invloeden van Warren Haynes, Derek Trucks en vooral Duane Allman hoorden. Hijzelf noemt bovenop die namen ook nog Jeff Beck en Roy Buchanan als zijn leermeesters. De muziek van de Joe Pitts Band is bovendien een mooie mix van southern rock, funk en jazz, met improvisaties in de beste jamband traditie. Dat konden we dan ook het best merken op zijn vorig jaar verschenen live cd, waar de meeste songs wat langer uitgesponnen werden. Op die live cd klonk zijn sound ook wat ruiger en meer bluesrock getint, en was de subtiliteit in zijn gitaarspel en het zuiderse karakter van zijn songs wat minder aanwezig, om eerder plaats te maken voor een powerhouse geluid.

Gelukkig is voor deze nieuwe studioplaat de vertouwde sound van zijn debuut er weer helemaal, muziek die herinnert aan de bands die zijn groot gemaakt door zijn favoriete gitaristen, zoals Gov't Mule en The Allman Brothers. De sterke openingssong "Lowdown, Mean And Dirty" houdt meteen al de aandacht vast, vooral door het boeiende slidewerk in het midden van de song. Laat je verder onderdompelen in de groovy funk en jazz improvisaties van nummers als "Voodoo Train" en "Lie To Ya 'Mama" of de meer southern bluessongs als de titelsong "One More Day" en "Multi Colored Memories"

Een verrassing komt er met een hidden track, het blijkt "Down Along The Cove" te zijn van Dylan, maar dan in de versie die bekend geworden bij gitaarfans in de versie van Johnny Jenkins uit zijn "Ton Ton Macoute" lp met dat prachtige geluid van Duane Allman's slide achter zich. Joe laat horen waarom de vergelijkingen met "Skydog" meer dan terecht zijn, want hij zet hier een versie neer die meer dan een eerbetoon aan de te vroeg overleden Allman Brother is. Meteen weet ik weer waarom dit een van mijn lievelingsnummers uit die periode was.

Méér dan geslaagd dus, deze "One More Day", en meteen ook een absolute aanrader voor de fans van het betere slidewerk. Wat zijn die verwend deze week, eerst Paul Mayasich en dan nu Joe Pitts. Guitar heaven in duplo!

(RON)