Dit Canadees gospeltrio uit Vancouver, British Columbia, bestaande uit Will Sanders, Ron Small en Marcus Mosely oefende hun eerste samenzang in de Kerk. Hun naam kregen zij van Jim Byrnes, met wie zij soms op tournee gaan en op wiens ‘House Of Refuge’ zij destijds meezongen. Ieder van hen afzonderlijk heeft echter een rijke muzikale voorgeschiedenis. Summier uitgedrukt kan je stellen dat hunner wegen leidden naar het voorlopig eindpunt Vancouver, van waaruit zij de liefde voor Gospel uit volle borst belijden.

Will zong als kind al in het Kerkkoor in Alexandria, Louisiana. In Vancouver maakte hij later o.m. deel uit van de ‘Circle Of Voices’ en ‘The Gospel Experience’. Ron Small komt van Chicago en zong aanvankelijk in de U.S. Air strijdkrachten. Jaren na zijn afzwaai belandde hij in 1974 in Toronto waar hij als jazzzanger frequent geboekt werd in de Toronto Jazz Clubs. Marcus tenslotte, geboren in Ralls, Texas, bracht met zijn verhuis naar Vancouver ook de herinneringen van het diepe zuiden mee. Zijn moeder plukte nog katoen naast de huishoudelijke arbeid. Wat zij ook deed, steeds zong zij bij haar vermoeiende dagtaken, zodat Marcus deze gewoonte in zijn eigen soul integreerde.

Het trio bracht in 2007 al een eerste album uit, ‘Hold On’, waarop Jim Byrnes gastvocalist was op twee nummers, o.a. op het aanzwengelende ‘Run On’. Op deze titelloze opvolger is hij niet meer aanwezig, maar wel de oude bandleden. Behalve de vaste ritmesectie speelt multi-instrumentalist Steve Dawson mee, tevens producer van dit en vorig album. Hij wisselt voortdurend van gitaar en voegt er pedalsteel en Hawaïaanse lapsteel aan toe. Mike Kalanj vuurt de imaginaire kerkgemeenschap aan met zijn Hammond B-3 Orgel.

De meerstemmige zang, waarbij je soms aan de Golden Gate Quartet moet denken, - het prachtige Bijbelse ‘Brother Moses Smote The Water’- en soms aan The Neville Brothers -‘Another Soldier Gone’- sleept je mee zodat je geneigd bent om je te bekeren tot de zingende Vancouver kerk. De drie vocalisten nemen hier en daar apart de leadzang op zich. Vooral de diepe baritonstem van Marcus Mosely maakt van ‘Great Day’ een passioneel nummer.

De meeste songs zijn eigen arrangementen van traditionels, waar zowel de zangers als de producer de hand in hebben. Het aanklagende ‘The Neighborhood’ met zware bas en schreiende gitaar komt van Los Lobos met de oproep ‘help my brother along his way’. Maar vooral Reverend Gary Davis’ ‘Death Don’t Have No Mercy’, dat zich verheft als een klaagzang tot de hemel, fascineert op grond van de samenzang en Geoff Hicks’ zwaarmoedige drum. De algehele instrumentatie draagt ertoe bij dat hier een New Orleans sfeer wordt opgeroepen als bij de uitgeleide van een vriend.

Dit trio vermengt gospelspirit met de soul van het gelaagde hart. Binnenkort toeren zij in Europa. Ongetwijfeld zal, waar zij ook het podium bestijgen, de vlam van hun passie en religie overslaan.

Marcie