The Billy Bats zijn een duo uit Kansas City. Jason Vivone is de songschrijver van dienst en speelt een aardig potje slidegitaar. Zach McCall is de man met de stokken in de hand en geselt zijn drums als een overijverige slavendrijver. Tegenwoordig zijn er wel meer succesvolle bands met deze bezetting. Denk aan The White Stripes, The Black Keys of onze eigen Black Box Revelation. Maar vooraleer u The Billy Bats afdoet als een middelmatige kopie raden we u toch aan nog even door te lezen.

Vivone geeft in een eerder interview toe dat hij ooit geprobeerd heeft volwassen te worden. ‘Ik werkte voor een firma zodat ik in een groot huis zou kunnen wonen’, vertelt hij. ‘Ik snapte toen maar niet waarom ik 16 uur per dag weende…’ We kunnen alleen maar blij zijn dat op een gegeven moment studiegenoot McCall aan de deur stond om een paar songs op te nemen voor een of ander project. Sindsdien waren The Billy Bats een feit.

De muziek van The Billy Bats is zonder enige twijfel diep geworteld in de blues. In ‘Crash And Burn’ sijpelt iemand als Elmore James binnen, in ‘Subtle Nuance’ is duidelijk te horen dat Vivone wel eens naar Wolf luistert en ook de geest van Bo Diddley of John Lee Hooker waarde tijdens de opnames ontegensprekelijk in de studio rond. Zelf geeft Vivone trouwens ruiterlijk toe dat hij meer dan eens zijn tanden heeft stukgebeten op muziek van Chicagohelden als Hubert Sumlin en Maxwell Street Jimmy.

Maar The Billy Bats zijn zo veel meer dan een doorsnee bluesduo. Luister gewoon eens naar ‘Bed/Sofa’, waarin rauwheid en pure weemoed haasje over spelen. Of ‘Danna Lee’ of ‘I Hate This Town’, twee songs die harder swingen dan een danstent in de jaren 50 op een hete zaterdagavond. Of ‘Tangled’, dat door zijn talloze muzikale weerhaakjes u een onbehaaglijk gevoel bezorgt, alsof de heren Vivone en McCall zelf een feestje houden net onder uw hersenpan. Of… Enfin, u begrijpt waar ik naartoe wil.

The Billy Bats spelen op ‘The Billy Bats’, want de plaat kreeg geen naam mee, het soort blues dat rechtstreeks naar uw middenrif gaat. Vergeet muzikale bedachtzaamheid of eventuele intelligentie, dit duo wil niet anders dan u met hun muziek raken in het diepst van uw rootsminnende ziel. Een kniesoor die dan struikelt over de net iets mindere productie, maar misschien was dat wel net de bedoeling.
Voor zover wij het goed hebben begrepen is ‘The Billy Bats’ een debuut. Dat belooft voor een eventuele opvolger!

(Lewis)