| LITTLE WILLIE LITTLEFIELD & THE JIVIN JEWELS - OLD TIME FEELING | ||||||||
 |
In 1949 had Little Willie Littlefield met "It's Midnight" een eerste grote nationale hit. Hij was toen amper 18. Later trok hij door de US en speelde met de allergrootsten (Ray Charles, BB King, Duke Ellington, Count Basie ...). Op zijn 78 treedt hij nog soms op, en hoe! Hij ziet er minstens tien jaar jonger uit dan hij in werkelijkheid is en brengt nog steeds een verbluffende show. Zo was hij voor een éénmalig concert begin deze maand (4/12) in de N9, waar u hier de recensie kunt lezen. Pianist/zanger Little Willie Littlefield begon zijn carrière als "recording artist" op 16 jarige leeftijd. Zijn eerste opname was "Little Willie's Boogie", opgenomen voor het label "Eddie's Records" in Houston, Texas. Het nummer werd direct een hit in heel Texas. Daaropvolgend nam Willie nog acht nummers op voor "Eddie's Records" en "Freedom Records" in 1948/1949. Tijdens zijn verblijf in Houston werd Willie opgemerkt door de Bihari brothers, eigenaars van het Modern Label in Los Angeles. Voordat Willie Houston zou verlaten tekende hij een platencontract en nam hij voor de Bihari Brothers de song "It's Midnight" op. Dit nummer werd een grote hit in de US Charts en Willie werd gevraagd als pianist voor L.A.'s Melody Club en Johnny Otis' beroemde Barrelhouse in Watts. Little Willie Littlefield werd enorm populair. Met de song "It's Midnight" vestigde Littlefield niet alleen zijn naam in de Rhythm and Blues wereld, maar hij had ook een belangrijke invloed op aankomende artiesten zoals Fats Domino. Fats Domino ontwikkelde zijn beroemde "triolen" pianostijl op basis van de opname van Littlefield. Fats Domino noemt in interviews Little Willie Littlefield dan ook steevast als pianist die hem muzikaal heeft beïnvloed. Willie nam ongeveer dertig songs op voor het Modern Label in 1949, 1950 en 1951 en scoorde nog meer hits, zoals "Farewell" en "I've Been Lost". Hij nam op met L.A's top Rhythm and Blues muzikanten waaronder saxofonisten Maxwell Davis en Buddy Floyd, gitaristen Chuck Norris en Johnny Moore en de drummers Al Wichard en Jessie Price. In 1952 stapte Littlefield over naar Federal Records waar hij vele succesvolle songs opnam waaronder de originele versie van "Kansas City" (originele titel was "K.C. Loving"). Dit nummer werd later door talloze artiesten op de plaat gezet waaronder Little Richard, Fats Domino en The Beatles. Rond 1957 verhuisde Littlefield naar Noord Californië en nam songs op voor Rhythm Records waaronder zijn hit "Ruby Ruby". Tijdens de zestiger jaren speelde Willie in diverse clubs in San Fransisco en omstreken. In de zeventiger jaren werd hij herontdekt en keerde terug tot de grote podia met concerten tijdens het eerste San Francisco Bluesfestival en het Sacramento Bluesfestival. Midden jaren zeventig nam Willie verschillende songs op voor Blues Connaisseur Records. Pas in '78 kwam hij een eerste keer naar Europa, waar hij een nieuw werkveld vond. Met groot succes, zo stond hij al in 1980 op Montreux Jazz en in de periode 1980-1997 nam hij 10 albums op voor diverse Europese platenmaatschappijen. Concerten buiten Europa werden zeldzamer. In 2000 stopte hij, na 50 jaar on the road, met optredens. Hij woonde ondertussen in Nederland, waar hij ging relaxen aan de waterkant, maar ook dagelijks zijn pianotechniek bleef verzorgen. Maar sinds 2006 treedt hij opnieuw af en toe op, als het niet te ver is en hem zo uitkomt. Vorig jaar trok hij nog eens naar de US voor het gigantische Chicago Blues Festival, waar hij vier dagen na mekaar optrad. De laatste avond stond hij, net voor BB King, op het hoofdpodium voor 200.000 wild enthousiaste bezoekers! "Old Time Feeling" sluit perfect aan met zijn comeback van drie jaar geleden, waarbij hij begeleid wordt door een populaire Duitse band, The Jivin Jewels zijnde Freimut Fischkal (gitaar), Ben Perkoff (tenorsax), Bernd Kuchenbecker (bas) en Michael Maass (drums). En ja hoor, na enkele jaren rust is Willie weer glorieus terug met deze plaat waarvan de opnames live gebeurden einde januari 2008 in Berlijn. De eerste elf songs zijn live opgenomen in de studio, zonder overdubs, werkelijk in een "old school" stijl, waarbij de songs zich allen bewegen tussen slow blues, R & B en Boogie Woogie waarbij hij met nummers als "Roomin’ House Boogie" en "New Pinetop’s Boogie Woogie" een dansend publiek zeker aanspreekt. Maar ook een prachtige versie van de klassieker "One Scotch, One Bourbon, One Beer" krijgt door Little Willie Littlefield een tragere boppin’ blues beat bewerking en is zo een aardige plakker. Het nummer "Life of Trouble" schreef hij in de jaren '50 en heeft hij sinds toen niet meer vertolkt, is dan ook op deze plaat een waardige opener. Zelfs een countrysong kan Little Willie Littlefield met verve aan. Dit blijkt uit de versie van Hank Williams' "I Can’t Help It (If I’m Still In Love With You)" waarbij Freimut Fischkal de gitaar inwisselt voor lap steel. Door Littlefield's typische benadering van deze song, genieten we nu van een heerlijk ontspannen groovy nummer, een omschrijving die alshetware geldt voor de gehele cd. Mijn favoriet is de song "Happy Payday", hetgeen deze tittel meteen wel verklaart, maar bij het horen van "Blue and Lonesome" wil ik me ook wel eens naar de dansvloer begeven. Voeg daarbij de laatste drie live nummers, dan weet je dat er op het podium nog meer aan de hand is, dit trio is dan ook de dikke kers op de taart. TRACKS:
|
|||||||
|
||||||||
|
||||||||
