Toen we op 21 april 2007 een interview mochten afnemen van Ted Russell Kamp tijdens zijn doortocht met ‘musical companion’ Shooter Jennings konden we met onze eigen ogen vaststellen wat een ongelooflijk sympathieke knul deze man wel is. We kregen toen allemaal van hem met veel plezier een exemplaar van al zijn solo-cd’s en Rootstime-collega RON maakte daarvan achteraf nog een erg mooi carrièreoverzichtje over deze getalenteerde muzikant (zie rubriek “Blikvanger cd’s” bovenaan onze homepage).

Hij woont momenteel in Los Angeles en speelt sinds 2003 op basgitaar in de begeleidingsgroep “The 357’s” van Shooter Jennings. Tegelijkertijd schrijft hij tijdens de vele tournees eigen nummers die hij op regelmatige basis via soloplaten wereldkundig maakt. Zijn laatste solowerk “Divisadero” is een echt pareltje dat terecht veel airplay kreeg, zowel bij Amerikaanse als op Europese radiostations. De plaat behaalde uiteindelijk een mooie ranking in de Americana Charts van 2007.

De eerste song op het album “Poor Man’s Paradise”, is ook de eerste single uit dit album. “Just A Yesterday Away” bevestigt al meteen het grote songschrijverstalent dat Ted Russell Kamp is. Het is een hitgevoelige countrypopsong waarmee hij probleemloos opnieuw zal gaan scoren. Op nummer 2 van de cd “Just Go South” wordt er wat meer gerockt, echter niet zonder grote aandacht aan de melodie te besteden. Daarna is er opnieuw een pareltje te beluisteren in de song “Let The Rain Fall Down” die spoedig een coverversie verdient door één van de grote countrysterren als Willie Nelson of Kris Kristofferson. Ted Russell Kamp beheerst de kneepjes van het vak als songwriter. Dat kan je in zowat elke song op deze cd horen. De brede waaier aan songstijlen en de algehele muzikale variatie zijn daar de stille getuigen van.

Wij worden meteen tot over de oren verliefd op liedjes als “Let Love Do The Rest”, een heerlijke liefdesballad waarin ook de prachtige soulvolle stem van deze artiest zo mooi tot zijn recht komt. Ook de nodige portie humor gaat hij niet uit de weg o.a. in het bluesy “Ballad Of That Guy” en in “Old Folks Blues”, een song die ook in New Orleans goed zou gedijen. Onze muzikale voorkeur blijft echter uitgaan naar de moderne popballads die op deze cd te vinden zijn. Zo genieten we met plezier van “Dixie”, maar evenzo van de mooie titeltrack “Poor Man’s Paradise” en van het cd afsluitende walsje “Player Piano”

Eind deze maand start zijn korte Europese solotoer in Göteborg om dan zijn laatste concerten af te werken in Belgie en Nederland en dit natuurlijk ter promotie van “Poor Man’s Paradise". Wij hopen hem alvast opnieuw te mogen ontmoeten zodat we hem even persoonlijk kunnen vertellen wat een mooie plaat hij weer gemaakt heeft.

(valsam)